ตำหนักเหยากวง พระสนมหรงกำลังเขียนคิ้ว ในกระจกสะท้อนดวงตางดงามใสซื่อไร้เดียงสาคู่หนึ่ง และใบหน้าอ่อนหวานไร้พิษภัย
เขียนคิ้วเสร็จ นางนั่งชื่นชมความงามในกระจกอย่างเงียบงัน รอยยิ้มมุมปากบิดเบี้ยวและประหลาด
ทันใดนั้น นางยื่นมือปัด กระแทกกระจกทองสัมฤทธิ์แตก พึมพำว่า “แก่แล้ว สุดท้ายก็แก่แล้ว”
ทารองพื้นหนาเพียงใด ก็เทียบไม่ได้กับสีเลือดฝาดตามธรรมชาติที่อาบแก้มของหญิงสาว
“หากไม่คลอดบุตร ก็คงไม่แก่เร็วเพียงนี้…”
“ล้วนเป็นเพราะอาซิว ขโมยความสาวของข้าไป ทำให้ข้าหมดสิ้นความโปรดปราน…”
พระสนมหรงนั่งเงียบอยู่ข้างโต๊ะเครื่องแป้ง รอให้แม่นมฟางกลับมา
ผ่านไปประมาณครึ่งชาหอม แม่นมฟางกลับมาแล้ว “เหนียงเหนียง ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว ล้วนราบรื่น”
พระสนมหรงวางเหมยจื่อต้ายในมือลง ใบหน้าเผยแวบหนึ่งของความเจ็บปวด “น่าเสียดายหยกสลักของข้า”
“หยกสลักชิ้นนั้น เป็นของแทนใจของฝ่าบาทและข้า”
ครั้งนั้นยามโปรดปรานสูงสุด อำนาจของนางไม่มีผู้ใดเทียบเทียม
ฮ่องเต้ประทับในเรือนนางทุกค่ำคืน ร่วมรักเสน่หาทุกคืน
แรกเริ่มนางยังเคยคิดว่าจะได้เป็นฮองเฮา
ภายหลังด้วยเหตุฐานะ ขุนนางคัดค้าน นางจึงไม่ได้เป็นฮองเฮา
นางก็มิได้โกรธ
ฮองเฮาจะใช่สตรีที่ฝ่าบาทโปรดที่สุด นางเพียงขอเป็นสตรีที่ฝ่าบาทโปรดที่สุด ชาตินี้ก็เพียงพอ
ทว่า สตรีในวังหลังกลับมากขึ้นเรื่อยๆ
สตรีสาวงามก็มากขึ้นเรื่อยๆ
บางครั้ง นางไม่ได้พบฝ่าบาทเลยแม้แต่ครั้งเดียวในเดือนหนึ่ง
นางเหลือเพียงอาซิว
บัดนี้ อาซิวเติบใหญ่ จิตใจกำเริบ ก็จะจากนางไปเช่นกัน
นางควบคุมฝ่าบาทไม่ได้ แล้วยังจะควบคุมอาซิวไม่ได้หรือ
อาซิวคือบุตรของนาง ชาตินี้ทั้งชาติล้วนต้องเชื่อฟังคำบัญชาของนาง
“ทั้งหมดนี้ ล้วนเพื่ออาซิว” ความเหี้ยมโหดแวบผ่านในดวงตา พระสนมหรงเผยรอยยิ้มเจิดจ้าบนใบหน้า