พบกันเพียงชั่วครู่ หลี่รูเหยียนก็สนิทสนมกับซู่เหยาเหมือนพี่น้อง แยกจากกันมิได้
"น้องซู่เหยา เจ้าใช้เครื่องหอมอะไร กลิ่นช่างเป็นเอกลักษณ์นัก คล้ายก้านกล้วยไม้ หอมอ่อน ๆ สง่างามยิ่ง"
หลี่รูเหยียนชื่นชอบเครื่องหอม ปกติก็ชอบปรุงน้ำหอม แต่ไม่เคยปรุงกลิ่นกานพลูที่สง่างามเช่นนี้ออกมาได้เลย
ไม่เหมือนเหอเซียงใสสะอาด และไม่ใช่หอมหมื่นลี้หอมกรุ่น ค่อย ๆ แผ่กระจายตรงปลายจมูก กลิ่นหอมเยือกเย็นและสง่างาม
หลี่รูเหยียนเข้าหาด้วยเจตนาแอบแฝง แต่บัดนี้กลับต้องการกลิ่นหอมบนกายซู่เหยาจริง ๆ
ได้ยินว่าองค์ชายเก้าทรงหลงรักกล้วยไม้ขึ้นมากะทันหัน จวนองค์ชายเพิ่งจัดหากล้วยไม้เข้ามาใหม่ไม่น้อย
ซู่เหยาที่ใช้น้ำหอมกานพลูวันนี้ คาดว่าก็เพราะองค์ชายเก้าเช่นกัน
บุตรีบุญธรรมเจ้าเล่ห์นัก!
ซู่เหยาตอบกลับด้วยรอยยิ้มปลอม ๆ มาตรฐาน "ว่าง ๆ ก็ปรุงเล่นเองเจ้าค่ะ หากพี่สาวชอบ น้องจะคัดตำราให้"
"น้องก็ชอบปรุงน้ำหอมหรือ?" หลี่รูเหยียนหัวเราะแผ่วเบา "ดีจริงเชียว เช่นนั้นวันนี้เราคงมีเรื่องคุยไม่รู้จบแล้ว"
มองดูหลี่รูเหยียนสนิทสนมกับซู่เหยา ในใจซูหมิงจื่อเหมือนกินมะนาวเข้าไปทั้งลูก
นางกระชากซูหมิงจู พลางกล่าวด้วยความขุ่นเคือง "พี่หมิงจู เหตุใดพี่เหยียนจึงดีกับซู่เหยาเล่า ไปเถิด เรารีบเข้าไปแยกพวกนาง อย่าให้ซู่เหยาแย่งตัวพี่เหยียนไปได้"
ซูหมิงจูมิได้กังวลสักนิด หลี่รูเหยียนใจเย็นนัก กลวิธีของนางแยบคายกว่าที่ตนคิดเสียอีก
นางตบมือซูหมิงจื่อ เบาเสียงอธิบาย "พี่เหยียนมีแผนของนางอยู่แล้ว อย่าไปวุ่นวายเลย"