หมอตำแยเห็นนาง รีบรุดออกมารับ "ชายาหยงชินอ๋องยังไม่เคยคลอดบุตร ด้วยดีแล้วอย่าเข้าไปในห้องคลอดเลย"
มาแต่โบราณกาล สตรีสาวมักไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องคลอด
กล่าวกันว่าหากสตรีที่ยังไม่ได้สมรสเข้าไปในห้องคลอด จะส่งผลร้ายต่อการคลอดของผู้เป็นแม่ หรือไม่ก็ทำให้สตรีผู้นั้นเองเมื่อถึงคราวคลอดบุตรจะลำบากไม่ราบรื่น
ซูซูเหยาอึ้งงัน การคลอดบุตรแท้จริงยากลำบากเพียงนี้เชียวหรือ
สตรีที่เคยคลอดบุตรกันปากแน่นเพียงนี้เชียวหรือ เมื่อก่อนนางไม่เคยได้ยินผู้ใดเอ่ยปากสักคำว่าการคลอดบุตรเจ็บปวดเช่นนี้
ไม่ผิดที่จึงห้ามสตรีที่ยังไม่เคยคลอดบุตรเข้าไปในห้องคลอด เมื่อนางได้เห็นภาพเช่นนี้กับตา กลับเกิดความหวาดกลัวต่อการคลอดขึ้นมาเสียแล้ว
ซูซูเหยาส่ายหน้า ผลักหมอตำแยออกแล้วก้าวเข้าไป "ไม่เป็นไร ข้าจะดูสักหน่อยว่าถังหว่านซินเกิดเรื่องอะไรขึ้น"
ความเจ็บปวดของถังหว่านซินไม่ได้ทุเลาลงเพราะการมาของซูซูเหยาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ยิ่งคลอดไปไกลเท่าใด ความเจ็บปวดยิ่งทนทานยิ่งนัก
ซูซูเหยานั่งลงข้าง ๆ จับมือนางไว้ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน "วางใจเถิด ฮองเฮาทรงส่งคนมาเฝ้าที่นี่แล้ว พระชายาไท่จื่อไม่กล้าลงมาทำอะไร"
"ส่วนแม่นมที่ถูกไล่ไปนั้น ข้าก็เรียกคืนมาแล้ว หมอหลวงก็อยู่ข้างนอก เจ้าเพียงตั้งใจคลอดบุตรให้สงบเถิด"
เมื่อรอบเจ็บครรภ์หนึ่งผ่านพ้นไป ถังหว่านซินพยักหน้า
ซูซูเหยาคิดว่านางคงจะเอ่ยถ้อยคำขอบคุณสักเสีย แต่เมื่อเปิดปาก สิ่งแรกที่กล่าวออกมากลับเป็นว่า "ซูเหยา มียาแก้ปวดที่ใช้แล้วไม่รู้สึกเจ็บหรือไม่ หรือไม่ก็ช่วยทำให้ข้าหมดสติเสีย หมดสติไปแล้วก็จะไม่เจ็บแล้ว......"
เอ่ยจบประโยค รอบเจ็บครรภ์ใหม่ก็เริ่มขึ้นอีกครา