ตลาดค้าทาสแห่งประตูเจิ้งหยาง เป็นตลาดซื้อขายบ่าวที่ผ่านการรับรองจากทางการแล้ว
“คุณหนูใหญ่จะซื้อคนหรือ?”
ซู่เหยาพยักหน้า “ให้พวกเขาพาสาวใช้ตัวเล็ก อายุสิบถึงสิบสามปีออกมา”
หลังจากดูตลาดค้าทาสติดต่อกันสามแห่ง ซู่เหยาก็พบสาวใช้ผู้น้อยที่ถูกโหวฝูอันติ้งขายออกมาจนได้
ใบหน้าของสาวใช้ยังมีรอยแดงจากฝ่ามือ
นางถูกฉุดกระชากลากออกมา ร่างกายสั่นเทา แสดงท่าทางสะบักสะบอมหวาดกลัว
“ซื้อตัวนางไว้”
ซู่เหยาพาคนไปยังจวนของท่านอาใหญ่โดยตรง เข้าประตูแล้วให้นางกำนัลใหญ่พานางไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
ซู่เหยากลับมาที่ลานเรือน ให้ชิวซวงฝนหมึก
หลังจากเขียนเขียนวาดวาดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็เรียกชิวซวงเข้ามา “เจ้าดูสิ วาดได้เป็นอย่างไร?”
เพียงไม่กี่ขีดก็วาดโครงหน้าคนขึ้นมาได้
“คุณหนูใหญ่ นี่มิใช่หม่าม้าผู้ดูแลหนิงหรอกหรือ? ราวกับมีชีวิตจริงๆ เลย” ชิวซวงตื่นเต้นพลางกล่าว “คุณหนูใหญ่ช่างเก่งกาจนัก ข้าจะพาสาวใช้ผู้น้อยขึ้นมาให้ท่านเดี๋ยวนี้”
สาวใช้ผู้น้อยถูกพาตัวมา ชิวซวงหยิบภาพออกมาถาม “เจ้าดูสิ ภาพของหม่าม้าผู้ดูแลหนิงนี้ เจ้าเคยเห็นในโหวฝูหรือไม่?”
สาวใช้ผู้น้อยดูอยู่นานแล้วส่ายหน้า “ไม่เคยเห็น”
ชิวซวงให้ดูภาพหลิงเส่าอีก “นี่เล่า เคยเห็นหรือไม่?”
สาวใช้ผู้น้อยดูอีกนานก็ยังคงส่ายหน้า
“ไม่เคยเห็นเลยหรือ?” ชิวซวงถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
สาวใช้ผู้น้อยขบริมฝีปาก แววตาเต็มไปด้วยความประหม่า “ท่านพี่อย่าทอดทิ้งข้า ข้าเก่งมาก ทำอะไรก็ได้ เมื่อก่อนอยู่ในโหวฝูอันติ้ง ข้ามิได้ยั่วยวนโหวเหยอ เป็นโหวเหยอหาเรื่องพูดกับข้าเอง เขาชมว่าดอกไม้ที่ข้าเด็ดนั้นงดงาม ข้ากำลังเด็ดดอกไม้อยู่ ไม่ได้สังเกต เขาเดินมาข้างหลัง ลูบไล้เส้นผมข้าถึงได้รู้ตัว......”