ท่าทีของหว่านซื่อที่มีต่อซู่เหยาก็มิได้แข็งกร้าวเช่นเดิม
นางไม่ต้องการให้ซูหมิงจื่อแต่งกับจุยเหรินยากจน แต่ท่าทีของซูหมิงจื่อกลับแน่วแน่ถึงเพียงนั้น นางจึงลำบากใจยิ่ง
ชาติก่อน ซู่เหยาขัดขวางการติดต่อระหว่างซูหมิงจื่อและโจวมู่หยุน ผลักดันให้ซูหมิงจื่อสมรสเข้าจวนฝูกั๋วกง ซูหมิงจื่อเกลียดซู่เหยาไปชั่วชีวิต
หว่านซื่อมิอยากเป็นคนชั่วผู้นี้ อยากให้ซู่เหยามารับบทแทน
"ซู่เหยา เจ้ามาได้จังหวะพอดี เจ้าก็เห็นแม่เฒ่าของโจวมู่หยุนแล้ว ซู่เหยา เจ้าช่วยบอกหมิงจื่อที ว่าแม่สามีใจร้ายเช่นนั้นจะทารุณนางเพียงใด"
ท่าทีของหว่านซื่อเปลี่ยนไปกะทันหัน ซู่เหยาย่อมเข้าใจความหมายลึกซึ้งในนั้นเป็นอย่างดี
นางก้มหน้าหัวเราะเบา "คำพูดของฮูหยินนี้ช่าง... ข้าเองก็ยังมิได้ออกเรือน จะรู้เรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร"
ซูหมิงจื่อพลันตื่นตัวขึ้น
ในความฝันของนาง ซู่เหยาคือคนชั่วที่คอยตีรันฟันแทงคู่รัก
"ซู่เหยา หากเจ้าไม่รู้ก็อย่าพล่าม ข้าจะแต่งกับคุณชายโจว หาใช่แต่งกับยายเฒ่าผู้นั้นไม่"
นางมองไปยังอู๋หว่านเหนียงข้างกายซู่เหยา แสยะปาก "ซู่เหยา เจ้าพานางมาที่นี่ทำไม"
ซู่เหยายิ้มบาง "บ้านเดิมของหว่านเหนียงก็อยู่จี้เป่ยเช่นกัน นางรู้เรื่องราวของตระกูลโจวอยู่บ้าง หากคุณหนูหมิงจื่อมีข้อสงสัย ก็สอบถามหว่านเหนียงได้"
อู๋หว่านเหนียงก้มหน้าอยู่ตลอด เมื่อถูกเอ่ยนามจึงค่อยเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ทว่าก็เพียงแค่ชำเลืองมองซูหมิงจื่อและหว่านซื่อเพียงแวบเดียว แล้วก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง