“จั๋วเย่ว์ฟื้นแล้ว!”
อันหรานจวิ้นจู่คลายใจยาว ร่างกายอ่อนปวกเปียกระดุกกระดิกไปหมด ถ้าไม่มีหนิงฮ่าวชูค้ำพยุงเอาไว้ นางคงสังกะตัวล้มลงกับพื้นไปแล้ว
“ดีเหลือเกิน ดีเหลือเกิน......” อันหรานจวิ้นจู่ถอนใจ จึงรู้สึกตัวว่าแขนขาอ่อนแรงไปหมด
“ฮ่าวชู เร่งพยุงข้าไปดูเธอ”
“มารดา บิดา......” ฉู่จั๋วเย่ว์เพิ่งฟื้นจากการหมดสติ กายอ่อนแรง เสียงเบาหวิวเหมือนเสียงริดน้ำ
อันหรานจวิ้นจู่นั่งลงข้างแท่นเตียง ปลอบโยนเบา ๆ “จั๋วเย่ว์ อย่าเอ่ยอะไรทั้งนั้น หมั่นดูแลกายให้แข็งแรงเสียก่อน”
ฉู่จั๋วเย่ว์หายใจแผ่วเบาระหว่างเอ่ย “มารดา คือซูหมิงจูที่ลอบทำร้ายข้า”
อันหรานจวิ้นจู่พยักหน้า “อืม อืม มารดารู้แล้ว ย่อมหาความเป็นธรรมให้เจ้า อย่าใจร้อนเลย”
เมื่อหนิงฮ่าวชูได้ยินคำพูดของฉู่จั๋วเย่ว์ หัตถ์ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นขึ้นทันที
“จั๋วเย่ว์ เจ้าพักฟื้นเถิด” หนิงฮ่าวชูหันกายกลับ ทอดสายตามองซูหมิงเฟิง “ซูกงจื้อขออภัยด้วย ครั้งก่อนข้าเข้าใจท่านผิด”
ซูหมิงเฟิงประสานมือคารวะ “โหวเหยอรักลูกด้วยชีวิตวิญญาณ เป็นธรรมดาของมนุษย์ผู้ใดจะไม่เป็นเช่นนั้น”
หนิงฮ่าวชูถาม “ซูกงจื้อ ต่อจากนี้ยังต้องรับยาอย่างไรอีก”
ซูหมิงเฟิงเขียนตำรับยาสักแผ่น “รับยาก่อนสามวัน วันละสามครั้ง และใช้เข็มฝังทุกวัน”
หนิงฮ่าวชูรับตำรับยามาแล้วกล่าวขอบคุณ “ไป เอาค่ารักษามาถวายซูกงจื้อ”
ซูหมิงเฟิงโบกมือ “ค่ารักษาไม่ต้องหรอก น้องซู่เหยาให้ข้ามาช่วยเหลือ มิต้องรับค่ารักษา”
เมื่ออาการของจั๋วเย่ว์มั่นคงแล้ว ซูซูเหยาจึงขอลาอันหรานจวิ้นจู่ “มารดา ซานเกอเกอเพิ่งเดินทางกลับถึงเมืองหลวง ยังไม่ได้เสด็จกลับจวน หนูจะพาท่านกลับก่อน หากมีเรื่องให้คนมาเรียกหนูเอาแล้วกัน”