มีพ่อบ้านโหวฝูและพ่อบ้านจวนกั๋วกงช่วยเหลือ แม่ลูกสะใภ้สามคนตระกูลโจวจึงถูกส่งตัวไปที่ศาลากลาง
ทั้งสามคนคบคิดกันให้การเท็จไว้ก่อนแล้ว โจวซ่างส้าวก็ไต่ถามมาล่วงหน้า สินเดิมของลูกสะใภ้เป็นเรื่องภายในครอบครัวตระกูลโจว ทางการไม่มีอำนาจจัดการ
พ่อบ้านฟ้องร้องว่านางทั้งสามยักยอกทรัพย์สินของโหวฝู จวนซึ่งเป็นสินเดิมของซูหมิงจื่อยังไม่ทันแต่งงาน โจวมู่หยุนก็ยึดมาอยู่ในมือและเปลี่ยนชื่อเจ้าของเสียแล้ว
แม่ลูกสะใภ้สามคนถูกโบยและขังอยู่สามวัน จวนสินเดิมของซูหมิงจื่อจึงคืนกลับสู่นาง สินเดิมในจวนก็ถูกค้นออกมายึดคืน
แม่ลูกสะใภ้สามคนตระกูลโจวถูกจองจำในคุก แค้นซูหมิงจื่อเข้ากระดูกดำ
"ข้าออกไปเมื่อใด จะฟ้องนางในข้อหาอกตัญญูก่อน แล้วให้มารายงานตัวอยู่รับใช้ตรงหน้าข้าทุกวัน ช่างน่าชังนัก กล้าดีอย่างไรมาฟ้องแม่สามี ข้าว่านางคิดก่อกบฏแล้ว"
โจวเอ้อร์ส้าวถูกโบยมา นอนโอดครวญอยู่บนพื้น "ท่านแม่ ออกไปแล้วต้องไม่ปล่อยซูหมิงจื่อแพศยานั่นง่าย ๆ เป็นอันขาด"
โจวหล่าวเหนียงกุมบั้นท้ายตัวเองพลางด่าว่า "เจ้าพูดง่ายดีนัก นางเกาะขุนนางใหญ่อยู่แล้ว เรายังกล้าบีบคั้นนางอีกหรือ"
โจวซ่างส้าวเอ่ยว่า "ท่านแม่ พวกท่านฟังข้า ออกไปแล้ว ให้ไปขอขมานางก่อน ล่อหลอกให้นางดีใจ แล้วคืนสินเดิมทั้งหมดให้นาง"
โจวหล่าวเหนียงร้อง "อะไรนะ คืนทั้งหมดให้นางงั้นหรือ ไม่ได้เด็ดขาด"
เงินทองที่นางอุตส่าห์ได้มา จะคืนกลับไปได้อย่างไร เนื้อที่กลืนลงท้องไปแล้ว จะคายออกมาได้อย่างไร
โจวซ่างส้าวลดเสียงต่ำลง "หากไม่คืนให้เอง เราก็จะถูกบีบบังคับให้คืนอยู่ดี สู้คืนให้นางเสียยังจะดีกว่า ครรภ์ของนางแต่เดิมก็ไม่มั่นคงนัก เราก็แค่แสดงละครให้นานขึ้นสักหน่อย แสดงไปจนนางคลอด... การคลอดบุตรย่อมเป็นเรื่องคาบเส้นชีวิต หากร้ายแรงไปก็..."