ณ จวนสกุลชุย
เซวียเชียนอี้สะอื้นพลางเช็ดน้ำตา “ท่านอาใหญ่ก็ไม่ช่วยข้า แถมยังบอกว่าเป็นฝีมือขององค์รัชทายาท ท่านเคยเห็นนังสารเลวซูซูเหยาคนนั้น รู้ดีว่านางมีท่าทีเช่นไร พอพระราชโองการประกาศลงมา นางต้องมาอวดเบ่งต่อหน้าข้าเป็นแน่...”
ชุยหลิงซ่วงกำหมัดแน่น ทุบลงบนโต๊ะ “เหลวไหลสิ้นดี ฝ่าบาทจะทรงให้สตรีที่ฐานันดรศักดิ์ไม่ชัดเจน บิดามารดาไม่ปรากฏเช่นนั้นเป็นพระชายาเอกแห่งอ๋องได้อย่างไร?!”
“พี่เชียนอี้มีชาติกำเนิดสูงส่ง จะยอมอยู่ใต้นังสารเลวนั่นได้อย่างไร!”
“ก็เพราะข้าให้กำเนิดบุตรไม่ได้” เซวียเชียนอี้เงยหน้าปาดน้ำตา แววตาหม่นหมองเหลือบมอง
สกุลชุยและสกุลเซวียเกี่ยวดองเป็นเครือญาติ ต่างเป็นกำลังขององค์รัชทายาท การตัดสินใจขององค์รัชทายาท แม้แต่สกุลชุยก็ไม่กล้าขัดขวาง
เซวียเชียนอี้ไม่กล้าไปหาผู้ใหญ่สกุลชุย จึงได้แต่มาหาชุยหลิงซ่วง
ชุยหลิงซ่วงเป็นต้นเหตุให้นางเป็นหมัน ชุยหลิงซ่วงติดค้างนาง
ชุยหลิงซ่วงเม้มริมฝีปาก “พี่เชียนอี้อย่ากังวล เรื่องนี้ยกให้ข้า”
นางบุ้ยปากไปทางทิศตะวันตก “ชุยจิ่ว บุตรของอนุภรรยาหวังแห่งฝั่งสี่ กำลังหาคู่หมายตาอยู่พอดี เขาต้องชอบซูซูเหยาแน่”
นางเปิดประตู เรียกสาวใช้ “ไป ไปเชิญคุณชายจิ่วมาที่นี่”
ซื่อเหลาเหย่เป็นบุตรอนุภรรยา ชุยจิ่วที่ชุยหลิงซ่วงเอ่ยถึงคือบุตรอนุภรรยาของซื่อเหลาเหย่
อนุภรรยาหวังเดิมเป็นสาวใช้ทำงานในครัว ฉวยโอกาสนำน้ำแก้อาการมึนเมาไปให้ซื่อเหลาเหย่แล้วปีนขึ้นเตียง
ไม่คิดว่าครั้งเดียวก็ตั้งครรภ์
ซื่อเหลาเหย่รังเกียจอนุภรรยาหวังว่าหยาบช้า ปกติไม่ค่อยไปหา ชุยจิ่วจึงไม่ได้รับความสำคัญ