ฮูหยินสกุลหยวนมีแววตาดูแคลน น้ำเสียงเจือแววหยามเหยียด
แรกเริ่มเมื่อมีการตกลงงานวิวาห์ นางไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่นั่นเป็นความประสงค์ของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็ไม่กล้าขัดขืน
ต่อมาซู่เหยาส่งของสำคัญมา แสดงเจตจำนงขอถอนหมั้น นางรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าพร้อมกับแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
หยวนจู่บุตรชายของนาง ในที่สุดก็จะได้แต่งกับสตรีที่ดีกว่าแล้ว
คาดไม่ถึงว่า ฮูหยินผู้เฒ่าจู่ ๆ ก็เอ่ยถามถึงงานวิวาห์ พอได้ยินว่าซู่เหยาจะถอนหมั้น ฮูหยินผู้เฒ่าก็ดุด่านางยกใหญ่ สั่งให้นางไปที่ตำหนักเพื่อกอบกู้เรื่องนี้กลับมา
มิฉะนั้นนางจะมาโหวฝูโดยไร้เหตุผลได้อย่างไร
คิดถึงตรงนี้ ฮูหยินสกุลหยวนก็ทำหน้าบึ้งตึง มุมปากแสยะยิ้มเยาะสามส่วน “ก็แค่บุตรบุญธรรม พอยกเลิกสัญญาหมั้นแล้ว ยังจะหาเด็กหนุ่มที่ดีกว่าหยวนจู่ของข้าได้อีกหรือ? หยวนจู่ของข้าน่ะ เรียกได้ว่าหนึ่งในร้อย”
ซู่เหยายิ้ม “ได้ยินว่าคุณชายหยวนอายุตั้งยี่สิบแล้ว ยังนอนแนบชิดฮูหยินอยู่เลย เด็กหนุ่มเช่นนี้ จะเรียกแค่หนึ่งในร้อยได้อย่างไร ต้องเรียกว่าหนึ่งในหมื่นจึงจะถูก”
ฮูหยินสกุลหยวนถลึงตาใส่ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
ซู่เหยาสวนสายตาคมกริบกลับไป มุมปากระบายรอยยิ้มบางเบา “ท่านต่างหากที่หมายความว่าอย่างไร?”
ฮูหยินสกุลหยวนหันไปทางเวยหย่วนโหว “โหวเหยอ ผู้น้อยไม่เคารพผู้อาวุโส ท่านก็เอาแต่มองดูอย่างนี้หรือ? การอบรมสั่งสอนของตระกูลเวยหย่วนโหวช่างดีเสียจริง!”
คำนี้เวยหย่วนโหวฟังแล้วไม่สบอารมณ์ ซู่เหยาขาดการอบรมตรงไหน?
เขากลับรู้สึกว่าซู่เหยาได้รับการอบรมดีอย่างยิ่ง ผิดกับฮูหยินสกุลหยวนที่เอ่ยปากมาก็เหน็บแนมเสียดสี
ซู่เหยาต่างหากที่จะได้วิวาห์เข้าจวนองค์หญิงใหญ่ ท่านอ๋องน้อยเซี่ยย่อมสูงศักดิ์กว่าหยวนจู่มากนัก