คืนนี้ ชิวซวงมีอาการประหลาดนัก คราหนึ่งตื่นตัวระแวดระวัง คราหนึ่งก็ผ่อนคลาย
ทุกครั้งที่ซู่เหยาคิดว่าท่านอ๋อง(ฝ่าบาท) เสด็จมาแล้ว เจ้าแมวก็กลับนอนลงอย่างสุขสบาย
รอจนถึงยามกลางดึก ท่านอ๋องก็มิได้ปรากฏพระองค์
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ระหว่างที่ซู่เหยาลุกขึ้นแต่งหน้าแต่งผม ชิวซวงก็เข้ามารายงานว่า “คุณหนูใหญ่ขอรับ เมื่อคืนนี้โหวฝูมีขโมยเข้า”
“ขโมย? โหวฝูสูญเสียสิ่งใดไปหรือ?” ซู่เหยาเอ่ยถาม
ชิวซวงส่ายหน้า “มิได้สูญเสียสิ่งใดเลย เพียงแต่หลังคาห้องโถงกลางทะลุเป็นช่องใหญ่”
ซู่เหยารุดไปดู บิดรบ้าน(ผู้จัดการ) กำลังบัญชาคนงานให้ซ่อมแซมหลังคา
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
บิดรบ้านทูลตอบ “คุณหนูใหญ่ เห็นทีว่ามีผู้คนมาต่อสู้กันบนหลังคา ดูแล้วคล้ายศึกชี้เป็นชี้ตาย รุนแรงยิ่งนัก”
หลังคาห้องโถงกลางแทบถูกเปิดทั้งหลังคา ฝาผนังก็พังเป็นรูโบ๋หลายแห่ง
อิฐหักกระเบื้องแตกกระจายเต็มพื้น โต๊ะเก้าอี้ม้านั่งก็หักพังราวกับแขนขาขาด
ห้องโถงกลางอยู่ไกลจากเรือนของซู่เหยามาก ราตรีนี้ลมแรง นางไม่ได้ยินเสียงใดๆ เลย
ซู่เหยามองลงไปยังเศษอิฐกระเบื้องบนพื้น พลันเห็นว่ามีสีครามแก่ที่คุ้นตาอยู่ในนั้น
ดูคล้ายถุงหอมที่นางมอบให้ท่านอ๋อง?
“คุณหนูใหญ่ โปรดยืนให้ห่างออกไปหน่อย เกรงว่าเศษอิฐกระเบื้องจะหล่นลงมาถูกท่านหนิง” บิดรบ้านกล่าว
ซู่เหยาให้คนไปเก็บสิ่งสีครามแก่นั้นมา พอรับมาดู ก็เป็นถุงหอมที่นางให้ท่านอ๋องจริงๆ
พู่บนถุงหอมพันกันยุ่งเหยิง สังเกตได้ว่าตรงที่ด้ายขาดนั้นถูกดึงกระชากจนหลุด
ดูให้ละเอียดก็จะพบว่า บนถุงหอมยังมีคราบโลหิตเล็กน้อย