ฉู่หลิงเย่าเหยียดยิ้มเย็น “เปิ่นหวังเตือนเจ้าให้รู้จักประมาณ!”
ปีกจมูกของเขาพ่นลมหายใจร้อนกรุ่น ดวงตาสีดำขลับดุจสระน้ำเย็นเยือก
มืออีกข้างชักกระบี่จากเอว แทงปักลงบนโต๊ะ
แว่นส่องทางไกลบนโต๊ะถูกกระแทกร่วงหล่นพื้น เกิดเสียงแตกกระจายดังใส แตกหักเสียหาย
กลิ่นอายรอบกายพลันหม่นทึบลง ราวกับหากนางทำเกินเลยอีก เขาจะฟันคนให้ขาดเป็นสองท่อน
ทว่าในใจซู่เหยากลับหาหวั่นเกรงไม่
องค์ชายช่างเหมือนพยัคฆ์กระดาษ จงใจทำท่าดุร้าย
ความจริงแล้ว มือก็ยังไม่หดกลับ ปล่อยให้นางบีบคลึงอยู่
ไม่น่ากลัวเลยสักนิด กลับทำเอานางอยากล้ำเส้นยิ่งกว่าเดิม
ซู่เหยาถือโอกาสประสานมือของเขาไว้
สิบนิ้วเกี่ยวกระหวัด นางยังไม่หนำใจ พลิกกลับไปมาคลึงเคล้าพินิจ ทุกตารางนิ้วของผิวหนังไม่ยอมละเลย
ปากพร่ำทำเนียนไปว่า “ฝ่าบาทนี่ดุจริง”
ฉู่หลิงเย่า “......”
ซู่เหยายิ้มออกมา “ฝ่าบาทคงคิดว่าหม่อมฉันอาศัยความโปรดปรานมารังแกกระมัง?”
ฉู่หลิงเย่าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทอดตามองตรงเบื้องหน้า
ไม่รู้ว่าเพราะความครึกครื้นบนเวทีงิ้วดึงดูดความสนใจ หรือเพียงไม่กล้าสบตากับนาง
“ยังนับว่าไม่โง่ อย่างน้อยก็ยังรู้จักเจียมตนบ้าง”
ซู่เหยาจูงมือเขาขึ้นมาแตะแก้มเบาๆ “ฝ่าบาทตามใจจนหม่อมฉันเสียคนแล้ว”
ฉู่หลิงเย่า “......”
“มือฝ่าบาทร้อนจัง เหงื่อออกเต็มเลย” ซู่เหยารุกคืบ “เหนียวหนึบๆ ขอเปลี่ยนจับอีกข้างนะเพคะ?”
อากาศในห้องส่วนตัวไม่ถ่ายเท ยิ่งนานก็ยิ่งอบอ้าว ฉู่หลิงเย่าเพียงนั่งไปครู่หนึ่ง ก็รู้สึกทั่วร่างพรั่งพรูไปด้วยความร้อน ราวกับนั่งอยู่ในลังถึง ทุกรูขุมขนพลุ่งพล่านไปด้วยไอร้อน