กรมเจิ้นฝู่ซือ คุกหลวง
โจวมู่หยุนถูกแขวนบนคานลงทัณฑ์ ร่างร่อแร่ใกล้สิ้นใจ
หน่วยจินอีเว่ยมีวิธีการสอบสวนที่ยอดเยี่ยม เพียงครึ่งวัน โจวมู่หยุนก็สารภาพหมดเปลือก
"ดีแล้ว หลังจากให้เขาเซ็นรับสารภาพแล้ว นำตัวไปส่งที่ศาลาว่าการจิงเจ้าฝู่"
"ขอรับ ท่านนายพัน!"
บนร่างของโจวมู่หยุนไม่มีบาดแผล แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เมื่อได้ยินว่าจะได้ออกจากคุกหลวงของหน่วยจินอีเว่ย เขาผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอกโดยไม่รู้ตัว
"คุณชายโจวร่ำเรียนมาดี วันนี้ที่ถนนจูเชวี่ยติดประกาศผลสอบ ข่าวว่าคุณชายโจวมีชื่อบนป้ายนั้น" นายพันเว่ยเล่นเข็มเล็กในมือพลางยิ้มเอ่ย "น่าเสียดาย คุณชายโจวฆ่าคน ผิดกฎหมาย ตามกฎหมายต้องถูกเนรเทศสามพันลี้"
ดวงตาของโจวมู่หยุนหดเกร็ง
หัวใจราวกับถูกคว้านออกเป็นชิ้น ๆ เจ็บจนชาไปหมด
เขาสอบจิ้นซื่อได้แล้ว อีกทั้งยังหมั้นกับคุณหนูร้อยตำลึงแห่งโหวฝู ที่ควรจะมีหน้ามีตาและอนาคตสดใส เหตุใดจึงตกเป็นนักโทษเช่นนี้?!
เขาเป็นคนหัวดี เรียนรู้สิ่งใดก็รวดเร็ว เป็นจิ้นซื่อคนเดียวของบ้านเกิด ควรได้เป็นขุนนางใหญ่ แล้วจะถูกเนรเทศได้อย่างไร?!
"ท่านผู้ใหญ่ ให้ข้าได้พบหน้าหว่านเหนียงสักครั้งได้หรือไม่ วิงวอนท่าน วิงวอนให้ข้าได้พบหน้าหว่านเหนียงสักครั้งเถิด..."
เพียงได้พบอู๋หว่านเหนียง ให้นางถอนฟ้อง ก็ยังมีโอกาส
อย่างมากก็ไม่แต่งกับคุณหนูร้อยตำลึงแห่งโหวฝู
เขาถูกเนรเทศไม่ได้ เขายังมีอนาคตอันสดใสรออยู่
สายตาที่นายพันเว่ยมองเขานั้น ประหนึ่งมองสิ่งโสโครก
"ให้เจ้าพบหน้าครอบครัวก็ได้"
โจวมู่หยุนได้พบกับแม่เฒ่าโจว