ซูซูเหยาแหงนขึ้นมอง ริมฝีปากยกยิ้มอ่อนโยนสุขุมตามแบบธิดาสุภาพ ตอบรับอย่างใจเย็นว่า "ฮูหยินเข้าพระทัยผิดแล้ว มิใช่หม่อมฉันขี้หึงหางอ่อน แต่เป็นเพราะชายารองตระกูลเซวียกำลังล้มป่วย ร่างกายอ่อนแอ ไม่สะดวกที่จะรับใช้องค์อ๋อง"
พระสนมหรงแฝงความไม่เชื่อไว้ในแววตา เย้ยหัวเราะเบา ๆ "โอ้? เป็นจริงดังนั้นกระนั้นหรือ"
ซูซูเหยาหันไปมองชายารองเซวียเชียนอี้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ น้ำเสียงเปิดเผยอ่อนหวาน "มิทราบว่าบัดนี้ร่างกายของชายารองตระกูลเซวียหายดีแล้วหรือยัง? หากหายป่วยแล้ว คืนนี้หม่อมฉันจะเรียนองค์อ๋องให้เสด็จไปตำหนักเชียนปี่ ชายารองตระกูลเซวียจะได้รับใช้องค์อ๋องอย่างดี"
ถ้อยคำนี้ทำให้เซวียเชียนอี้สมองระเบิดฮือ เธอแข็งค้างทั้งตัว
นางไม่มีทางกล้ารับการโปรดปรานเป็นแน่
วันนี้เพิ่งได้อ้อมกอดอบอุ่นกับหนิงฮ่าวชูอย่างลับ ๆ ยังทิศรอยรักติดอยู่บนบ่าและกระดูกไหปลาร้า ทั้งยังอบอวลด้วยกลิ่นอายของชายอื่น หากคืนนี้องค์อ๋องทรงเสด็จไปจริง เมื่อถูกจับได้ว่ามีร่องรอย ก็คือหายนะครั้งใหญ่ที่ไม่มีวันลุกขึ้นได้อีก!
เซวียเชียนอี้ใจสั่นวุ่นวาย แก้มซีดขาว อึกอักไปนาน จึงฝืนบีบเสียงออกมาได้แค่ว่า "ยะ...ยัง...ยังไม่หายดีค่ะ"
ซูซูเหยายิ้มอ่อนโยนยิ่งขึ้น หันไปมองพระสนมหรง กล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ฮูหยิน มิใช่หม่อมฉันขี้หึงขวางกั้น แต่ชายารองตระกูลเซวียยังไม่หายป่วยจริง ๆ ไม่สะดวกที่จะเข้าเฝ้ารับใช้"
"ชายารองตระกูลเซวียร่างไม่สบาย ฮูหยินจะให้หม่อมฉันบังคับนางได้อย่างไร?"
การแย้งอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ เมื่อตกเข้าหูพระสนมหรง กลับเปลี่ยนไปคนละความหมายทั้งสิ้น
นางคิดเพียงว่าซูซูเหยาสั่งสมอำนาจจนหนักหน่วง คุกคามเซวียเชียนอี้ต่อหน้าสาธารณะ บีบให้ต้องไม่กล้าพูดตามตรง