ชุยอวี่แหงนตาโต ลมหายใจพร่าออดแอด
ร่างกายก็สั่นสะท้านไม่อาจหยุดยั้ง
"ซู...ซู่เหยาเป็นผู้ทำร้ายเชียเจีย?"
"ใช่" เซวียเชียนอี้ตอบไม่ต้องคิด "ก็คือซูซูเหยานั่นแหละ นางไม่ต้องการให้เลิ่งซว่างแต่งงานกับซูหมิงลี่ จึงลงมือทำร้ายเลิ่งซว่าง"
ก่อนอายุได้เจ็ดขวบ เซวียเชียนอี้มาเยือนคฤหาสน์ตระกูลชุยบ่อยครั้ง และมักเล่นด้วยกันกับชุยอวี่
เพียงแต่พอโตขึ้น ด้วยธรรมเนียมกันชายหญิง ทั้งสองจึงแทบไม่ได้พบหน้ากันอีก
ชุยอวี่เติบใหญ่แล้ว รูปร่างสูงตระหง่าดิ่งดุจชายฉกรรณ์ ใบหน้าเปิดฉายขึ้น หล่อเหลาขึ้น
น้ำเสียงก็เปลี่ยนไป
เพียงแต่อารมณ์นิสัยที่ปรากฏยังดูไม่ค่อยหนักแน่น
ชุยอวี่หันศีรษะกลับมามองเซวียเชียนอี้ "แล้วเพราะเหตุใด ซูหมิงลี่ถึงได้ถูกวางยาพิษด้วย จนบัดนี้ยังนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง"
"นางจะทำร้ายก็ควรทำร้ายเชียเจียเพียงคนเดียว ทำไมถึงได้ลงมือร้ายพี่ใหญ่ของตระกูลตัวเองด้วย?"
เซวียเชียนอี้ขมวดคิ้ว
ไม่เลว ที่แท้เจ้าหนูนี่แอบได้ยินมาจริงหรือ
"ข้ายอมรับ ก่อนงานแต่ง ข้าได้ให้ยารื่นรมย์แก่เลิ่งซว่างเล็กน้อย ข้าสาบานได้ว่านั่นเป็นยารื่นรมย์จริง ๆ มิใช่ยาพิษ ทว่ายานั้นกลับถูกใครบางคนแอบเปลี่ยน ก่อนสิ้นลมหายใจ เชียเจียบอกข้าว่า ยาถูกซูซูเหยาแอบเปลี่ยน"
"ส่วนซูหมิงลี่นั้นถูกลงมือร้ายเผลอ ซูซูเหยาเล่นลิงกินน้ำเกลือกลายเป็นตัวเองเจ็บ"
"ผู้ที่สมควรต้องฝังศพไปกับเชียเจียยิ่งกว่าใคร คือซูซูเหยา"
ชุยอวี่ยกมือเช็ดน้ำตา "ทำไมเจ้าถึงเล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟัง?"
เซวียเชียนอี้กล่าวว่า "ข้าเป็นห่วงว่าทุกคนจะคิดว่าเจ้ายังเยาว์วัย จึงกลบเกลื่อนเรื่องนี้ไว้ไม่ให้เจ้ารับรู้ ข้ารู้ว่าเจ้ากับเลิ่งซว่างสนิทสนมกันดี เจ้าเป็นน้องของเลิ่งซว่าง และเป็นน้องของข้า เซวียเชียนอี้ด้วย ข้าไม่ประสงค์ให้เจ้าถูกหลอก"