ชั่วขณะที่พระสนมหรงทอดพระเนตรเห็นใบหน้าของหวังเพ่ยอวี่ชัดเจน รอยยิ้มอ่อนหวานที่ประณีตพอดิบพอดีบนพระพักตร์กลับแข็งค้าง ซึมลงที่ริมฝีปาก ขยายออกไม่ได้อีกเลย
พระทัยของนางสั่นคลอน ความตกตะลึงไหลบ่าไม่รู้จบ
เมื่อครู่ที่ได้พบสาวใช้คนนี้ครั้งแรก ทำไมโฉมฉายถึงธรรมดา ไร้ซึ่งจุดเด่นใด...
แต่แค่พริบตาเดียว กลับกลายเป็นระยิบระยับเลิศล้ำ เย้ายหยอกเช่นนี้ได้อย่างไร?
ซูซูเหยา หญิงต่ำต้อยนั่น!
ความสงสัยนับหมื่นประการ ความตกใจ และความแค้นเคืองพันกันระส่ำระสายในพระทัย แต่ต่อหน้าพระเจ้าแผ่นดิน นางมิอาจแสดงความเสียท่าให้เห็นแม้ครึ่งนิด
จำต้องข่มอารมณ์วุ่นวายเหล่านั้นลง ฝืนรักษารอยยิ้มอ่อนโยนสมฐานะ ทรงพระองค์อย่างสุดที่รักให้มั่นคง
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรกวาดมาอย่างเยือกเยณ ตรัสอย่างอ่อนโยน "เอ๋ย ความรัก ทำไมจึงตกใจนักเมื่อเห็นเพ่ยอวี่?"
พระสนมหรงระงับพระทัยทุกส่วน ข่มเภทะที่คั่งในอก
เงยหน้าขึ้นอีกครา น้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบ แทรกคำอธิบายที่สมเหตุสมผล "เมื่อครู่หม่อมฉันยังลอบกังวลอยู่ในใจ กลัวว่าคุณหนูเพ่ยอวี่นิสัยขี้อาย คงไม่รู้จักระเบียบแห่งการรับใช้เบื้องหน้าพระพักตร์ บัดนี้เห็นด้วยตาตนเอง ก็เป็นหม่อมฉันเองที่คิดมากเสียจริง"
ฮ่องเต้ทรงยิ้มเบา พระโอฐอ่อนโยนแฝงความเมตตา "เอ๋ยความรักเคยบ่นเสมอว่าวังหลังเยือกเยณ ราตรียาวนานโดดเดี่ยว ภายหน้าเพ่ยอวี่เข้าวังมาร่วมเวลาเป็นครั้งคราว ก็พอเป็นเพื่อนคลายเหงาเจ้าได้"
ถ้อยคำนี้ตกเข้าหูพระสนมหรง ดังปรากฏสายฟ้าไร้รูปลักษณ์
แต่พระพักตร์ยังคงเปื้อนรอยยิ้ม ปลายนิ้วบีบผ้าเช็ดพระหัตถ์แน่น คิ้วและแววตาอ่อนหวานละมุน "งั้นหม่อมฉันขอจัดเตรียมตำหนักข้างเบื้องหนึ่งไว้ ให้คุณหนูเพ่ยอวี่ได้พำนักอย่างเหมาะสม"