เซวียเชียนอี้กุมปากไว้ คิ้วขมวดเล็กน้อย
คุณนายกั๋วถือชามน้ำชามาเสิร์ฟ "ท่านพระชายารอง โปรดจิบน้ำสักอึกเพื่อบรรเทาความไม่สบาย"
เซวียเชียนอี้รับน้ำชามาจิบหนึ่งอึก คลื่นไส้ในใจก็ถูกระงับไว้ชั่วคราว
คุณนายกั๋วถาม "ท่านพระชายารอง ทรงพระอาการท้องเสียจากอาหารกระมัง"
เซวียเชียนอี้ส่ายหน้า
ตั้งแต่ถอนฟันมา นางไม่กล้ารับประทานสิ่งใดตามอำเภอใจ อาหารมื้อประจำวันล้วนเน้นรสอ่อนโยน
นอกจากอาหาร ก็มีเพียงยาที่หมอจ้าวสั่งจ่าย
เซวียเชียนอี้ดื่มชาลงครึ่งถ้วย ส่งถ้วยคืนไป แล้วหาวหนึ่งครา
ช่วงไม่กี่วันมานี้ เป็นคลื่นไส้เป็นครั้งคราว และยังง่วงนอนยิ่งกว่าแต่ก่อน ไม่อาจทราบได้ว่าเป็นเพราะสาเหตุใด
คุณนายกั๋วกลับยิ้มแล้วว่า "ของหายไปอาจกลับกลายเป็นสิริมงคล ท่านพระชายารองบำรุงพระองค์สักช่วง สีพระพักตร์ยังเชิดชู่ว่ะขึ้นมากมาย"
มิใช่เพียงสีพระพักตร์เชิดชู่ว่ะ รูปร่างกายยังอวบอิ่มขึ้น งดงามยิ่งนัก
ไม่นานนัก เซวียเชียนอี้ก็อาเจียนแห้งอีกครา
มิเพียงเท่านั้น นางรู้สึกรสชาติจืดชืดในปาก อยากรับประทานสิ่งใดที่มีรสจัดสักอย่าง
"อีกสักครู่ให้เรียกหมอจ้าวมาตรวจถามดูว่าเกิดเรื่องใด อ้อ แล้วให้ครัวทำถังหูลูเสียบไม้สักสองสามไม้"
คุณนายกั๋วยิ้มตอบ "เพคะ ข้าน้อยจะรีบไปสั่งการทันที"
คุณนายกั๋วสั่งการเรียบร้อยแล้วจึงกลับเข้ามา ทั้งสองยังคงปรึกษาเรื่องการเข้าจวนของพระชายารองต่อไป
เซวียเชียนอี้ทอดสายตามองสมุดรายชื่อในมือ "การเข้าจวนของพระชายารอง จัดให้อยู่ที่เรือนหลานฟางหยวน เรือนถิงอวี่เกอ และเรือนชูเยวี่ยจวีก็แล้วกัน"
เรือนทั้งสามนี้ติดกับเตี้ยงเจิ้งหยวนฝั่งตะวันออก ห่างจากห้องหนังสือมิใช่ไกล