ไทเฮามีสีหน้าดำคล้ำ
ดูท่าทางแล้ว ฮ่องเต้คงจะปกป้องพระสนมหรงเป็นแน่
ฮ่องเต้กลับยังคิดจะถอนการแต่งงานครั้งนี้เสียอีก
ในใจไทเฮาไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก แต่ชั่วขณะหนึ่งก็จนปัญญา
เพียงแต่ลำบากเชียนอี้แล้ว ต้องทนทุกข์มามากมาย แต่สุดท้ายก็เหมือนช้อนน้ำด้วยกระด้ง
ได้แต่รอภายหลังค่อยเลือกหาคู่ครองที่ถูกใจให้เชียนอี้ใหม่
เซวียเชียนอี้ขบริมฝีปากแน่น แล้วโขกศีรษะลงกับพื้นดังสนั่นต่อหน้าฮ่องเต้ "ครั้งนั้นฝ่าบาทพระราชทานสมรส หม่อมฉันซาบซึ้งยิ่งนัก พระสนมหรงหนิงเหนียงรักใคร่หม่อมฉันจริงใจ หม่อมฉันก็เคารพนับถือพระสนมหรงจริงใจเช่นกัน"
เซวียเชียนอี้หันมองซูซูเหยา "พระสนมหรงจิตใจดีงาม ย่อมไม่วางยาพิษทำร้ายหม่อมฉัน หม่อมฉันเห็นว่าคงเป็นซูซูเหยาที่ก่อเรื่องขึ้น"
"หม่อมฉันไม่ผูกใจเจ็บพระสนมหรงเลยแม้แต่น้อย ฝ่าบาทตรัสพระโอษฐ์เป็นวาจาสิทธิ์พระราชทานการแต่งงาน จะเปลี่ยนคำบัญชาไปมาได้อย่างไร หม่อมฉันยินดีสานต่อการแต่งงานครั้งนี้"
"พระสนมหรง หม่อมฉันเข้าใจผิดท่านแล้ว!"
สิ้นคำ เซวียเชียนอี้ก็โขกศีรษะต่อพระสนมหรง แล้วเงยหน้ามองจ้องพระสนมหรงเขม็ง
แววตาซ่อนความยั่วยวน
มุมปากพระสนมหรงกระตุกยื่นเป็นรอยยิ้ม แต่กลับกัดฟันกรามแน่น
อีสารเลวนี่ ปานนี้ยังจะคิดแต่งงานอีก!
ไทเฮาหัวเราะ
สมกับที่เป็นคุณหนูแห่งจวนผิงกั๋วกง ช่างอาจหาญถึงเพียงนี้
"ฮ่องเต้ ในเมื่อพระสนมหรงใจกว้าง เชียนอี้ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ ทั้งยังขอขมาพระสนมหรงแล้ว เรื่องนี้ก็นับว่าผ่านไปเถิด ครอบครัวเดียวกันใช้ชีวิตย่อมมีกระทบกระทั่งกันบ้าง เรื่องสมรสพระราชทานแล้ว จะมีเหตุผลให้ล้มเลิกเพราะเรื่องเล็กน้อยได้อย่างไร มิสู้พรุ่งนี้ให้ชินเทียนเจียนคำนวณวันมงคล กำหนดวันวิวาห์เสียเลย"
ไม่ทันที่ฮ่องเต้จะทรงอนุญาต ไทเฮาก็รับสั่งต่อว่า "เรื่องนี้ต้องเป็นเพราะบ่าวทรยศก่อเหตุแน่ คนอยู่ไหน ลากตัวซูกู้ออกไป ส่งให้เสิ่นสิงซือไต่สวนเข้มงวด"