หมอหลวงจางสีหน้าตึงเครียดขึ้นทันที
แม้นางจะรับสินบนจากฮูหยินจวนผิงกั๋วกงมาแล้ว ฝ่ายฮูหยินก็เป็นคนที่ล้อเลียนมิได้ แต่ท่านอ๋องน้อยเซี่ยเช่นกัน นางก็ไม่อาจทำให้ขุ่นเคืองใจได้
การเป็นหมอหลวงนั้นไม่ง่ายเลย เผลอนิดเดียวศีรษะก็อาจขาดจากคอ
ขณะที่หมอหลวงจางกำลังเทียบเคียงถ้อยคำอยู่นั้น ประตูใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออก เซวียเยี่ยนฉือก้าวเข้ามา
"ท่านอ๋องน้อยเซี่ย นี่ทรงกระทำสิ่งใดกัน"
เซี่ยอวี๋เล่นถ้วยชาในมือโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า "ไม่มีอะไร เปิ่นหวังแค่จะเชิญหมอหลวงจางดื่มชาเย็นสักถ้วย"
เซวียเยี่ยนฉือกล่าวว่า "ความเมตตาของท่านอ๋องน้อยเซี่ย หมอหลวงจางคงจะรับไว้ในใจเพียงเท่านั้น ท่านอ๋องน้อยเซี่ย ข้าจะพาหมอหลวงจางกลับไป"
เซี่ยอวี๋ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เซวียซื่อจื่อตั้งใจจะแย่งคนจากเปิ่นหวังหรือ"
"มิใช่ๆ" เซวียเยี่ยนฉือส่ายหน้า "พระชายาไท่จื่อเพิ่งส่งคนมาถวายสาร รีบนิมนต์หมอหลวงจางเข้าวังถวายการรักษาหวงไท่ซุน"
"เป็นเรื่องเกี่ยวกับหวงไท่ซุน ริรักษ์มิได้"
"หากหวงไท่ซุนทรุดหนักลง ท่านอ๋องน้อยเซี่ยและข้าต่างก็รับภาระมิได้ทั้งสิ้น"
เซวียเยี่ยนฉือพูดจบ ก็เงยคิ้วส่งสายตาเหยียดมองเซี่ยอวี๋หนึ่งครั้ง
หวงไท่ซุนทรงมีความสำคัญยิ่งในพระหทัยของฮ่องเต้ แม้จะเป็นเซี่ยอวี๋ ก็ไม่กล้าขวางกั้น
เซี่ยอวี๋มองแผ่นหลังที่เดินจากไปของเซวียเยี่ยนฉือ ฟันขบแน่นจนคันฟัน
หมอหลวงจากไปแล้ว มหรสพชุดนี้ก็เล่นต่อมิได้
ช่างน่าเสียดายนัก
เซวียเยี่ยนฉือเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ "หมอหลวงจาง เชิญ!"
เขาพาหมอหลวงจางเดินออกไป ยังไม่ทันพ้นประตูวัด ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังแว่วมาจากนอกประตู
"หน่วยจินอีเว่ยมาแล้ว—"
"หน่วยจินอีเว่ยมาแล้ว—"
อู๋ย่วนซานสวมชุดลายปลาบินสีดำ สะพายดาบซิ่วชุนไว้ที่เอว นำทหารหน่วยจินอีเว่ยราวสิบคนรุดมายังหน้า