หลี่รูเหยียนราวกับตกลงไปในธารน้ำแข็ง
นางเป็นคุณหนูใหญ่แห่งบ้านขุนนางผู้ช่วยกรมครัวเรือน ป้าของนางเป็นพระสนมโปรดของฮ่องเต้ เงินหมื่นตำลึงสำหรับนางก็มิใช่จำนวนน้อย
หากให้บิดารู้เข้า ต้องถูกลงโทษหนักแน่นอน
ไม่ได้ นางเสียเงินไม่ได้!
บัดนี้การประลองยังไม่จบ นางยังมีโอกาส นางต้องไปหาขันทีอู๋ ขอลงเดิมพันใหม่!
หลี่รูเหยียนกำป้ายในมือแน่น พลันทะยานตัวออกไปราวกับลูกศร
ปราดเปรียวว่องไว แตกต่างจากคำว่า "อ่อนแออ้อนแอ้นเยี่ยงหลิวต้องลม" โดยสิ้นเชิง
ซูหมิงจื่อตกใจจนกอดซูหมิงจู: "พี่หญิงรอง คุณหนูเลิ่งนางเป็นโรคร้ายแรงอะไรหรือไม่?"
จู่ ๆ ก็ถีบโต๊ะเตี้ย แล้วพุ่งออกไปดั่งสุนัขบ้า กิริยาราวกับถูกผีเข้า
นี่คือจวนองค์หญิงใหญ่ หลี่รูเหยียนแม้ชาติตระกูลสูงศักดิ์ ก็ใช่ว่าจะมาพาลอาละวาดในจวนองค์หญิงใหญ่ได้ตามอำเภอใจนะ?
"พี่หญิงรอง ข้ากลัว!"
ซูหมิงจูให้ชุ่ยอี๋ยกโต๊ะเตี้ยขึ้นมาตั้งใหม่ แล้วให้กวาดเศษจอกชาที่แตกละเอียดออกไปให้สะอาด พลางลูบหลังปลอบซูหมิงจื่อเบา ๆ ว่า: "อย่ากังวลไปเลย คงเป็นเพราะซู่เหยาทำให้พี่รูเหยียนโกรธน่ะสิ?"
ซูหมิงจื่อ: "ศาลาพักของซู่เหยาอยู่ไกลโข ไหนเลยจะไปยั่วยุนางได้ นางเคยแสดงท่าทางอ่อนแอบอบบางถึงเพียงนั้น เมื่อครู่นี้เจ้าก็เห็น กิริยาของนางบ้าบิ่นเสียจริง พี่หญิงรอง นางคงไม่ใช่ถูกผีสิงเข้าหรือ?"
ซูหมิงจูหัวเราะเบา ๆ : "บ้าบิ่นน่ะ ก็บ้าบิ่นดีนะ ถึงจะอาศัยความบ้าบิ่น จัดการซู่เหยาได้ อย่างพวกเราคนปกติธรรมดานี่ ไม่มีทางรับมือนางได้เลย"
~
หลี่รูเหยียนหาขันทีอู๋จนพบ ร้องขอจะลงเดิมพันใหม่
ท่าทีของขันทีอู๋เปลี่ยนไปเป็นตรงกันข้าม: "การประลองเริ่มไปแล้ว ซื้อแล้วต้องปล่อยมือ ไม่มีการเปลี่ยนคืน คุณหนูเลิ่งหากยังมีเงินเหลือ ก็สามารถเพิ่มเดิมพันได้"