"มีคนตกน้ำ! มีคนตกน้ำ!!!!"
แม้จะเป็นฤดูใบไม้ผลิ แต่น้ำในทะเลสาบยังคงเย็นเฉียบเสียดกระดูก
เซวียเชียนอี้พลัดตกลงไปอย่างกะทันหัน ในยามที่ตื่นตระหนกมือเท้าพลิกตีน้ำอย่างลนลาน ละอองน้ำกระเซ็นไปทั่ว
ปอยผมยาวเปียกชื้นเฉอะแฉะติดซอกแก้มและลำคอ อยู่ในสภาพน่าอดสูสุดจะทน สำลักน้ำจนไอไม่หยุด ทำได้เพียงดิ้นรนสุดชีวิต แต่ยิ่งดิ้นมากก็ยิ่งจมลง
"เร็ว! เร็วเข้า ช่วยคนด้วย!"
เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้น พวกป้าแม่บ้านที่ว่ายน้ำเป็นรีบกระโดดลงไปช่วยคนทันที ซู่เหยาก็คว้าไม้ยาวที่ใช้เก็บเศษซากในทะเลสาบ ส่งไปตรงหน้าเซวียเชียนอี้
เซวียเชียนอี้เบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัว สองมือควานหาที่จับบนผิวน้ำอย่างสะเปะสะปะ ริมฝีปากส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่แตกพร่า
ใบหน้าอาบไปด้วยเครื่องสำอางเลอะเลือน กิริยามารยาทสูญสิ้น ไม่เหลือท่วงท่าทรงเกียรติและสง่างามดังวันวานอีกต่อไป หลงเหลือเพียงความอเนจอนาถและสิ้นหวัง
ป้าแม่บ้านที่ว่ายน้ำเป็นประคองนางขึ้นมาจากน้ำ หลังจากนางได้สูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ก็เห็นภาพบนฝั่งชัดเจน จากนั้นก็ออกแรงกระชากไม้ยาวที่ซู่เหยาส่งให้
ด้วยเหตุใด ด้วยเหตุใดนางต้องตกน้ำเพียงผู้เดียว ส่วนซู่เหยานังแพศยานั่นกลับอยู่บนฝั่งอย่างสบายดี
นางคลุ้มคลั่งประหนึ่งเสียสติ กระชากไม้ยาวหมายจะดึงซู่เหยาลงไปด้วย
ป้าแม่บ้านรู้สึกเหนื่อยมากขึ้น ระหว่างว่ายไปทางฝั่งก็พลางเอ่ยปราม "คุณหนูอย่าดิ้นสิ ระวังสำลักน้ำ"
เซวียเชียนอี้ตั้งใจเด็ดเดี่ยวจะลากซู่เหยาลงน้ำให้ได้ ดิ้นรนขัดขืนสุดแรง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ป้าแม่บ้านก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
ป้าแม่บ้านหมดหนทาง จึงแสร้งทำเป็นหมดแรง กดเซวียเชียนอี้ลงไปในน้ำ