เมื่อเรียกคนทุกคนเข้าไปรวมยังโถงข้างแล้ว ใต้เท้าอู๋จึงเริ่มปรึกษาคดีกับเผยอวี้เฉิง
เผยอวี้เฉิงกล่าวว่า "ครั้งแรกคือคุณหนูชุยมาถวายชารับผิดขอโทษ พอฮูหยินผิงกั๋วกงกับคุณหนูเซวียดื่มชาไปแล้วก็รู้สึกไม่สบายตัวขึ้นมา"
อู๋ย่วนซานเหลือบมองชุยหลิงซ่วง "คุณหนูชุยทำความผิดสิ่งใด จำต้องขอโทษกันมากมายขนาดนี้?"
เผยอวี้เฉิงตอบ "คุณหนูชุยล้มโต๊ะต่อหน้าธารณะ"
อู๋ย่วนซานยิ้ม "อ๋อ...เป็นเช่นนั้นเอง แรงของคุณหนูชุยช่างเหลือหลายนัก"
แล้วสั่งนายพันเว่ยที่ยืนอยู่เบื้องหลัง "จดไว้! จดให้ละเอียด!"
"รับบัญชา ท่านผู้เฒ่า!"
ชุยหลิงซ่วงขมวดคิ้วร้าว "ท่านใต้เท้าอู๋ เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ มิจำเป็นต้องจดลงไว้หรอกนะพะโยง"
อู๋ย่วนซานเงยเปลือกตาขึ้น มองเฉียดไป "อย่างไรนะ? คุณหนูชุยจะชี้แนะข้าพเจ้าว่าควรพิพากษาคดีอย่างไรหรือ?"
ชุยหลิงซ่วงโกรธเกรี้ยว "การพิพากษาคดีของท่านใต้เท้าอู๋ ทำไมจึงต้องรังแกข้าพเจ้า?! ข้าพเจ้าเพียงอยากเตือนท่านว่า สกุลชุยของเราก็มิได้เป็นฝ่ายที่หมู่คนจะล้อเลียนได้!"
อู๋ย่วนซานยิ้ม "คุณหนูชุย ข้าพเจ้าพูดประโยคใดที่รังแกเจ้า?"
"โต๊ะไม่ใช่เจ้าล้มเองหรือ?"
"แรงของเจ้าถ้าน้อยลงแม้เพียงเล็กน้อย ย่อมล้มโต๊ะใบนี้ไม่ไหว!"
"อย่างไรนะ? จะซ่อนฝีมือลอบทำร้ายข้าพเจ้าหรือ?"
"ป๊อด—" ซูหมิงจื่อกลั้นหัวเราะไม่อยู่ หัวเราะออกมาเสียงดัง
เสียงกลั้นหัวเราะของคนรอบข้างดังขึ้นเป็นเบา ๆ
ชุยหลิงซ่วงหน้ามืดคล้ำ ไม่พูดอะไรอีก
ช่างในหมางเมิง ภายนอกมีเสียงทูลบอก "ท่านใต้เท้าอู๋ หมอหลวงเวินมาถึงแล้ว!"
“หมอหลวงเวินมาถึงก็ดีแล้ว ให้ท่านเข้าตรวจอาการฮูหยินผิงกั๋วกงกับคุณหนูเซวียอีกครั้ง ดูว่าทั้งสองเจ็บป่วยด้วยโรคอะไรกันแน่!” เซวียเยี่ยนฉือถูกมัดโยนทิ้งลงบนเก้าอี้ แต่ยังพูดได้ “ท่านใต้เท้าอู๋ ข้าพเจ้าว่าไว้แล้วว่ามารดาข้าพเจ้าแค่ท้องเสีย ให้หมอหลวงเวินเข้าตรวจดูสักครั้งก็จะทราบ”