อันหรานจวิ้นจู่ก็มองมา สีหน้าแสดงความสงสัย "ฮ่าวชู ท่านเป็นอะไรไป?"
"เหตุใดเมื่อชาติกำเนิดของหมิงจูถูกเปิดเผย ปฏิกิริยาของท่านจึงรุนแรงถึงเพียงนี้?"
เมื่อเห็นหนิงฮ่าวชูถูกกระหน่ำจนแหลกสลายไร้ชิ้นดี ในใจอันหรานจวิ้นจู่ก็เกิดความสะใจอย่างลึกๆ
แอบทำเรื่องชั่วช้านอกรีตนอกทางเบื้องหลังข้า ในที่สุดก็ได้ผลกรรมแล้วกระมัง
ฮ่าวชู กรรมของเจ้ายังไม่หมด ถึงเวลานั้นเจ้าจะค้นพบว่า การอยู่เคียงข้างข้าผู้เป็นจวิ้นจู่เท่านั้น คือจุดจบที่ดีที่สุด......
ในชั่วพริบตา อันหรานจวิ้นจู่ก็ตกหลุมรักความรู้สึกเช่นนี้
ก่อนหน้านี้ การประหารสาวใช้ที่ป่ายปีนขึ้นเตียงโดยตรงก็ให้ความรู้สึกสะใจยิ่งนัก แต่ว่าบัดนี้ ความสะใจที่ทุกสิ่งอยู่ในการควบคุมล้วนๆ นี้ ยิ่งเร้าใจกว่า
"ฮ่าวชู ท่านเป็นอะไรไป?" อันหรานจวิ้นจู่หันกายเอียงตัว ถามด้วยความเป็นห่วง
ภายในใจของหนิงฮ่าวชูนั้นบอบช้ำเป็นแผลนับร้อยนับพัน โลหิตหลั่งไหลประดุจสายชล เบื้องหน้ายังต้องคงไว้ซึ่งความอ่อนโยนสง่างามเช่นวันวาน "ไม่มีอะไร เพียงรู้สึกถอนหายใจอยู่บ้างเท่านั้น"
ยามนี้ เมื่อคิดถึงว่าครั้งนั้นตนดีต่อนางแพศยาซูหมิงจูเพียงใด ก็ยิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียนเพียงนั้น
เขายกถ้วยชาขึ้น ดื่มเข้าไปคำใหญ่ จึงสามารถกล้ำกลืนความอยากอาเจียนลงไปได้อย่างฝืดเฝื่อน
ซู่เหยาทอดสายตาขึ้นแผ่วเบา แล้วซ้ำเติมเขาต่อไป "โหวเหยอมิได้กล่าวแล้วหรือ ต่อให้ชาติกำเนิดของหมิงจูมีปัญหา ท่านก็ยังจะรักนางอยู่? เหตุใดเมื่อความจริงเรื่องชาติกำเนิดของนางถูกเปิดเผย โหวเหยอกลับเหมือนใจสลายดั่งมรณา?"
"โหวเหยอ เพราะชาติกำเนิดของหมิงจู ท่านจึงไม่ต้องการนางแล้วหรือ?"
"หาใช่เพราะปัญหาเรื่องชาติกำเนิดไม่" หนิงฮ่าวชูยังคงดึงดันไม่ยอมรับ "เป็นเพราะข้าไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า หมิงจูจะกล้าทำการเข่นฆ่ามารดาผู้ให้กำเนิด"