ฮูหยินผู้เฒ่ายังอยากจะโน้มน้าวอีก แต่เมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของซู่เหยา ครุ่นคิดอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็ปิดปากเงียบ
“ฮุ่ยฟางก่อนจะจากไป ยังกำชับให้ข้าดูแลเจ้าอย่างดี เดิมทีคนแก่อย่างข้าคงต้องผิดคำสั่งเสียของฮุ่ยฟางเสียแล้ว!”
เมื่อหวนนึกถึงสหายรักในเรือนในวันวาน ฮูหยินผู้เฒ่าพลันมีน้ำตาคลอเบ้า
“ท่านฮูหยินผู้เฒ่า ท่านย่าจะไม่โทษท่านดอก นี่เป็นการเลือกของข้าน้อยเอง ท่านย่ารู้ดีว่าท่านฮูหยินผู้เฒ่าปฏิบัติต่อข้าเพียงใด”
เมื่อคิดถึงท่านย่าที่จากไป ซู่เหยาก็พลอยมีน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมา
ยามที่ท่านย่ายังอยู่ นางยังเป็นเด็ก แม้หว่านซื่อจะไม่ชอบใจ แต่นางก็มีความรักจากท่านย่า เมื่อยามอยากกินน้ำตาล ก็พากอแขนท่านย่าออดอ้อนได้
วันรุ่งขึ้นหลังจากท่านย่าลาจาก นางก็ถูกบังคับให้เติบใหญ่
“ซู่เหยา เจ้าเป็นเด็กดี เป็นเพราะข้าดูหยวนจู่ไม่ดี ปล่อยให้เขาเติบโตผิดทาง ล้วนเป็นความผิดของข้าเอง......”
“ท่านฮูหยินผู้เฒ่าอย่าร้องไห้อีกเลย หากท่านย่าเห็นว่าข้าทำให้ท่านฮูหยินผู้เฒ่าโศกเศร้า ท่านย่าคงต้องโกรธ”
ฮูหยินผู้เฒ่าโอบกอดซู่เหยาร่ำไห้อยู่ชั่วครู่หนึ่ง สาวใช้และพวกป้าแม่บ้านต่างพากันเข้ามาปลอบ
กว่าจะห้ามปรามให้น้ำตาหยุดไหลได้ พวกป้าแม่บ้านก็ตักน้ำขึ้นมาเช็ดหน้า แล้วทาแป้งเครื่องประทินผิวให้ใหม่
ซู่เหยาวันนี้มาเพื่อถอนหมั้น แต่บนหน้ากลับไร้ซึ่งแววโศกเศร้าแต่อย่างใด
ฮูหยินผู้เฒ่าไต่ถามด้วยความสงสัยว่า “ซู่เหยา เจ้ามีคนในใจแล้วหรือ?”
ซู่เหยาพยักหน้า “เจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าทอดถอนใจ “ไม่แปลกที่เจ้าจะเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ คุณชายตระกูลใดกันที่มีวาสนา ได้รับความรักจากซู่เหยาเช่นนี้”
ฮูหยินผู้เฒ่าเฝ้ามองซู่เหยาเติบใหญ่ ย่อมรู้ถึงข้อดีของนาง
หน้าตาโดดเด่นจิตใจกว้างขวางหนักแน่นมั่นคงน่าเกรงขาม นอกจากฐานะชาติกำเนิดบกพร่องไปเล็กน้อย ก็มิอาจหาได้แม้เงื่อนเดียว