ปลายดาบเย็นเฉียบแหลมแทบจะแนบชิดผิวที่ข้างคอ รัศมีเย็นยะเยือกทะลุผ้าบางเบา เสียดแทงจนโลหิตในกายของนางหว่านแข็งค้างไปทั้งร่างในชั่วเดียว
นางไม่หลบ และไม่กล้าดิ้นรน ร่างที่แค่นี้สั่นเทาด้วยตระหนกกลับแข็งทื่อยืนนิ่ง ดวงตาจ้องมองหนิงฮ่าวชูผู้ถือดาบตรงหน้าอย่างไร้สติ
ความอ่อนหวานระรื่นทั้งปวงที่นางซุกซ่อนไว้ในใจ ความหวังลับ ๆ ที่เก็บงำมานาน บัดนี้แตกร้าวสิ้นสุดอยู่บนปลายดาบคมกายนั้น
"ฮ่าวชู ฉัน... ฉัน..." นางหว่านทรุดลงนั่งกับพื้น แหงนหน้าขึ้น สบตาเข้ากับดวงตาแห่งฆาตของหนิงฮ่าวชูโดยตรง
"เป็นลูกชายของเจ้าจริง ๆ ฮ่าวชู ฉันไม่ได้กลั่นแกล้งพูด..."
"ฉันจะไปหลอกเจ้าได้อย่างไร..."
"เชื่อฉันหน่อยได้ไหม..."
ดวงตานางเอ่อล้นด้วยความสิ้นหวังที่ปกคลุมมืดฟ้า เหมือนร่วงลงสู่บึงน้ำเย็นไร้ก้น ไม่เหลือแม้แต่ริ้วแสงสักน้อย
ความขมเฝื่อนโศกเศร้าไหลขึ้นจากก้นตา น้ำตาเมาะเลื่อนทั่วทั้งหน้า
ชั่วชีวิตหนึ่งของนางหว่าน ทำความชั่วไว้มิใช่น้อย
นางร้ายซูซูเหยา ร้ายฮูหยินผู้เฒ่า ทรยศซูเจ๋อซุย กระทั่งลวงลูกชายที่ประสูติแต่ชายาเอกอย่างซูหมิงเพ่ย...
แต่ชายเพียงคนเดียวที่นางมอบความจริงใจ ชายเดียวที่นางยกขึ้นเป็นที่พึ่งแห่งชีวิต เป็นความเชื่อเดียวของนาง ทุกครั้งที่ได้พบ นางแม้กระทั่งลมหายใจยังปรับระดับให้เบามือ ทะนุถนอมรังษีไว้กลางอก...
ชายคนนี้ไม่เพียงไม่เชื่อนาง หากยังเพราะนางมารบกวนยามลักลอบได้เสียของเขา จึงตั้งใจปิดปากนางเสียให้ตายไปงั้นงี้