“องค์รัชทายาท!”
พระชายาไท่จื่อเมื่อได้ยินว่าองค์รัชทายาทเสด็จมา ใบหน้าก็ผ่องแผ่ไปด้วยความปีติโดยทันที
นางเพิ่งลุกจากที่นอน ยังไม่ทันได้แต่งตัว เส้นผักมัดหลวม ๆ เพียงสวมชุดนอนสีธรรมดาเรียบ ๆ ก็รีบรุดออกมารับ พอเดินมาถึงตรงหน้าองค์รัชทายาท จึงราวกับนึกขึ้นได้อย่างใจหนึ่ง แก้มแดงระเรื่อ ค้อมตัวคำนับ
“ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันแต่งกายไม่เรียบร้อย ไร้มารยาทแล้ว”
องค์รัชทายาทยื่นพระหัตถ์ประคองนางขึ้น น้ำเสียงฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใด
“ไม่เป็นไร ข้ามาเร็วเกินไปเอง”
ทั้งสองจูงมือกันเข้าสู่ห้องบรรทม
พระชายาไท่จื่อยิ้มแล้วกล่าวว่า “ถ้าองค์รัชทายาทยังไม่ยุ่ง โปรดนั่งพักสักครู่ จิบชาสักถ้วย หม่อมฉันขอไปแต่งตัวสักเล็กน้อย ชั่วประเดี๋ยวก็เสร็จ แล้วจะมารับใช้การตรัสคุยกับองค์รัชทายาท”
“ไม่เป็นไร” องค์รัชทายาทโบกพระหัตถ์ ทรงประทับบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง หยิบตำราขึ้นมา “เจ้าไปเถิด ข้าไม่มีธุระด่วนอะไร”
พระชายาไท่จื่อพยักหน้า นั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องสำอาง
นางในเดินเข้ามา หยิบหวีขึ้นไล้เส้นผมของนางอย่างประณีต
องค์รัชทายาทประทับอยู่ตรงนั้น ทรงทำทีเป็นเปิดตำราอ่าน แต่พระเนตรกลับแอบเหลือบไปทางโต๊ะเครื่องสำอางเป็นระยะ
กระจกทองแดงสะท้อนใบหน้าด้านข้างของพระชายาไท่จื่อ นางก้มตา จดจ่ออยู่กับตัวเองในกระจก ตั้งใจแต่งตัวอย่างเดียวดาย ราวกับต้องการนำส่วนที่งดงามที่สุดของตนมาแสดงต่อหน้าเขา
แสงอรุณส่องผ่านซี่ลูกกรงเข้ามา ระยับตกอยู่บนร่างนาง เงียบสงบราบกลืน
ชั่ววูบหนึ่ง องค์รัชทายาทกลับเลือนลางนึกถึงยามที่ทั้งสองเพิ่งเสกสมรสใหม่ ๆ