อนุเยว่เสียใจนัก เสียใจที่เหตุใดตอนนั้นจึงคิดร่วมมือกับซู่เหยา
ซู่เหยาดูภายนอกเหมือนผู้ไร้พิษสง แต่แท้จริงแล้วนุ่มนวลภายนอก แหลมคมภายใน ไร้สุ้มเสียงใด ๆ ก็สามารถผลักคนให้ตกอยู่ในสถานการณ์คับขันได้
ซู่เหยาก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ลูบไล้ไปยังท้องของอนุเยว่ “ยังมีอีกสิ่งหนึ่ง ของกินทุกมื้อที่คุณหนูได้รับตอนนี้ ล้วนมาจากห้องครัวเล็กของข้าเอง ต่อให้คุณหนูไม่แตะต้องของที่ข้าให้ ข้าก็มีวิธีนับร้อยพันที่จะทำให้เด็กในท้องคลอดออกมาไม่ได้”
“คุณหนูอยากลองดูหรือไม่”
อนุเยว่เบิกตากว้าง ผลักมือนางออกไปทันที
“คุณหนูอยากคลอดบุตรอย่างปลอดภัย อย่างไรก็หลีกหนีข้าไม่พ้น” ซู่เหยาเงยหน้าสบตากับอนุเยว่ “คุณหนูว่าจริงหรือไม่”
“หากสุดวิสัยแล้ว ข้ายังสามารถนำเรื่องที่รู้ไปบอกแก่ซื่อจื่อและท่านฮูหยินได้”
“คุณหนูว่าหากซื่อจื่อและท่านฮูหยินล่วงรู้ความจริง ท้องของคุณหนูนี้ จะรักษาไว้ได้หรือไม่”
ซู่เหยายิ้มบาง ๆ ทว่ารอยยิ้มกลับมิอาจลึกซึ้งถึงแววตา
ประหนึ่งดอกกล้วยไม้ป่าลึกลับในหุบผา ใต้กลีบดอกงามกลับซ่อนเข็มเหล็กนับไม่ถ้วน
งดงามเย้ายวนแต่เต็มไปด้วยภยันตราย
อนุเยว่ตึงเครียดขึ้นมาในทันใด ลมหายใจพลันกระชั้นถี่
นางหาได้เป็นเช่นนี้มาก่อน เมื่อตั้งครรภ์แล้ว ร่างกายแปรเปลี่ยนไปมากเกินกว่าที่จะถูกกระตุ้น เมื่อใดที่ตึงเครียดก็รู้สึกราวกับมีใครมาบีบคั้นลำคอจนแทบสิ้นลมหายใจ
ซู่เหยาปรับเปลี่ยนน้ำเสียง ปลอบโยนเบา ๆ ว่า “ขอเพียงคุณหนูว่านอนสอนง่าย ข้าสัญญาว่าคุณหนูจะต้องคลอดอย่างราบรื่น”
“คุณหนูตึงเครียดไปไย ท่านลืมเสียแล้วหรือว่าเราสองคนร่วมมือกันมานานแล้ว”