ซูหมิงจูยังไม่ทันได้กลับเรือน นางก็หันหลังตรงไปยังจวนอันติ้งโหว
ฟ้ามืดค่ำลงแล้ว ซูหมิงจูมาเยือนกะทันหัน อันหรานจวิ้นจู่ค่อนข้างไม่พอใจ
"ดึกดื่นป่านนี้ หมิงจูมีธุระด่วนอันใดหรือ"
ซูหมิงจูไม่รู้จะเอ่ยปากเช่นไร นางมาอย่างเร่งรีบ ยังคิดหาข้ออ้างไม่ทัน ลังเลไม่รู้จะเปิดฉากอย่างไร
หนิงฮ่าวชูช่วยคลี่คลายสถานการณ์ว่า "อันหราน ข้าเป็นคนเรียกหมิงจูมาเอง เมื่อครู่แม่ทัพเผยมาหาข้า บอกว่ามีธุระจะขอร้องหมิงจู เรื่องของแม่ทัพเผยค่อนข้างเร่งด่วน ข้าเลยเรียกนางมา"
อันหรานจวิ้นจู่ถามขึ้น "เรื่องอันใดหรือ"
หนิงฮ่าวชูกล่าว "เรื่องของคุณชายน้อยเผย วันนี้แม่ทัพเผยพาคุณชายน้อยไปที่จวนผิงกั๋วกง ได้ยินว่าหมอประจำจวนฝีมือรักษาโรคประหลาดยากเย็นได้ สุดท้ายก็ไม่ได้ผล"
"เจ้าก็รู้ แม่ทัพเผยเป็นทุกข์เรื่องบุตรชาย แทบจะกลัดกลุ้มผมขาวโพลนไปหมด ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยช่วยเขาตามหาหมอหลวงมาแล้ว"
อันหรานจวิ้นจู่ถามต่อ "แล้วเกี่ยวอันใดกับหมิงจู หมิงจูก็ไม่รู้จักตรวจรักษา"
ซูหมิงจูก็ไม่รู้ว่าหนิงฮ่าวชูคิดจะทำสิ่งใด ยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่เอ่ยวาจา
หนิงฮ่าวชูตอบ "คราวงานเลี้ยงรับขวัญคุณชายน้อยเผยได้พบหมิงจู จู่ ๆ ก็เอ่ยวาจาออกมา ความตั้งใจของแม่ทัพเผย คืออยากให้หมิงจูพบหน้าคุณชายน้อยเผยอีกสักครั้ง ดูสิว่าหลังจากคุณชายน้อยเผยได้ใกล้ชิดกับหมิงจูมากขึ้นแล้ว จะมีอาการดีขึ้นบ้างหรือไม่"
เขาฉวยโอกาสที่คุณชายน้อยเผยพูดไม่ได้ ต่อให้คุณชายน้อยเผยจำได้ว่าซูหมิงจูไม่ใช่แม่นางที่สวมใส่ทับทิมสีนกเขา ก็พูดออกมาไม่ได้
ซูหมิงจูกระพริบตาปริบ ๆ
วันที่จัดงานเลี้ยงรับขวัญ หลังจากนางตกน้ำก็ออกจากงานไป ไม่เคยพบหน้าคุณชายน้อยเผยแม้แต่น้อย