ก่อนที่ซูหมิงจูจะเข้าวัง ได้ส่งข่าวไปยังตระกูลหยวน
เวลานั้นสกุลลั่วกำลังถือรายการสินเดิมที่ตระกูลเวยหย่วนโหวส่งมา: "มีถึงร้านหอมหยาดน้ำค้างปนอยู่ด้วย รวม ๆ กันก็หลายหมื่นตำลึงแล้ว เวยหย่วนโหวช่างเอ็นดูบุตรสาวผู้นี้ยิ่งนัก"
แม่นมไอ้ข้างกายสกุลลั่วยิ้มพลางกล่าว: "จริงแท้ ได้ยินว่าท่านหนิงใหญ่ได้รับของพระราชทานจากพระชายา เข้าวังอยู่บ่อยครั้ง ประเดี๋ยวก็จะไปอีกแล้ว ครานี้ถึงกับเป็นท่านเหลียงเฟยรับสั่งเรียกตัวโดยตรง"
"คุณหนูรองซูดีกว่าคุณหนูใหญ่นัก"
สกุลลั่วยิ้มหน้าบาน: "ไป นำรายการสินเดิมนี้ไปให้ฮูหยินผู้เฒ่าดู แล้วเอาข่าวที่คุณหนูรองซูเข้าวังเข้าเฝ้าพระชายาไปบอกฮูหยินผู้เฒ่าด้วย"
แม่นมไอ้รับรายการมา: "ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้ ให้ฮูหยินผู้เฒ่าได้เห็น ยังไงก็เป็นภรรยาที่ฮูหยินเลือกไว้ดีที่สุด"
ก่อนออกไปอีกถามว่า: "ฮูหยิน เช่นนั้นคุณหนูลั่วซินจะทำอย่างไร"
ลั่วซินพำนักอยู่ที่ตระกูลหยวนมานาน จะส่งกลับไปเสียก็ไม่ได้
สกุลลั่วนึกถึงหลานสาวของตน แววตาเผยความเอ็นดู: "ซินเอ๋อร์ย่อมต้องแต่งเข้าเป็นอนุภรรยา"
แม่นมไอ้อีกถามว่า: "เกรงว่าคุณหนูรองซูจะไม่เห็นด้วย เพราะเพิ่งแต่งเข้ามาใหม่ ๆ..."
สกุลลั่วไม่นำพา: "รอนางแต่งเข้าประตูตระกูลเราไป ข้ามีร้อยวิธีให้นางยอมแต่โดยดี"
แม่นมไอ้: "ยังเกรงว่าพระชายาในวังจะทรงหนุนหลังนาง"
สกุลลั่วยิ้มกล่าว: "ปกติข้าก็ไม่เข้าวัง พระหัตถ์พระชายาในวังจะยื่นยาวถึงนี่หรือ"
~
ซูหมิงจูเข้าวังอีกครั้ง ครานี้คุ้นเคยกว่าเดิมมาก
"หม่อมฉันถวายบังคมพระชายา"
"ลุกขึ้นเถิด" เลิ่งรูเหยียนดูท่าทางไม่สู้ดี
ผดผื่นบนใบหน้าจางหาย ใบหน้างดงามกลับคืน ทรงเครื่องภูษางามสง่า