พี่สะใภ้คนโตสกุลโจวยิ้มแฉ่งไว้บนใบหน้า หากรอยยิ้มนั้นกลับลอยอยู่เพียงผิวนอก ท่าทีมั่นคงเด็ดเดี่ยว มองไปแล้วไม่ใช่ผู้ใดที่ต่อรองได้ง่าย
ฮูหยินหว่านโกรธจนตับแทบสั่น ชี้หน้าพี่สะใภ้โจวตวาดว่า "โจวมู่หยุนมีภรรยามีบุตรครบถ้วน พวกเจ้าไม่เพียงก่อคดีฆ่าคน บัดนี้ยังกล้าหลอกลวงลูกสาวข้าอีกหรือ!"
แม่ใหญ่โจวร้อง "ว้า" เสียงดัง พุ่งเข้ากอดฮูหยินหว่านแล้วสะอึกสะอื้นร้องไห้ก้อง "แม่ภารดรีเอ๋ย พวกเราก็ไม่ปรารถนาให้เป็นเช่นนี้เล่า มู่หยุนกับหมิงจื่อรักกันด้วยใจจริง หมิงจื่อแม้ตั้งครรภ์บุตรของมู่หยุนไว้แล้ว ฮูหยินจึงอย่าทำตัวเป็นผู้ร้ายที่แยกคู่รักอันน่าสงสารออกจากกันเลย!"
"ลูกรักของข้าเอ๋ย เจ้าก็เคยเป็นจิ้นซื่อผู้หยิ่งผยอง คราที่เจ้าจากไปนี้ แม่เฒ่าและภรรยาบุตรของเจ้าย่อมถูกผู้ใดกลั่นแกล้งเอ๊ย ฟ้าประทานเอ๋ย โปรดเมตตาหญิงชราผู้นี้ด้วยเถิด!"
แม่ใหญ่โจวอายุมิได้มากกว่าฮูหยินหว่านนัก แต่ภายนอกกลับดูแก่กว่าอยู่หลายส่วน นางร้องไห้เศร้าสร้อย ผลักความผิดทั้งปวงไปยังฮูหยินหว่าน ภายนอกเหมือนแม่ชราผู้สูญเสียบุตรชายและถูกผู้อื่นกลั่นแกล้งเป็นที่สุด
ฮูหยินหว่านโกรธจนตัวสั่นระริก ชี้แม่ใหญ่โจวอยู่ครู่หนึ่งก็มิอาจแต่งประโยคใดออกมาได้สมบูรณ์
"ถ้าพวกเจ้ายังทำเช่นนี้ เปิ่น...เปิ่นกงจะฟ้องราชการ!"
พี่สะใภ้คนรองโจวประคองซูหมิงจื่อไว้ "ฮูหยินโหว ข้าน้อยขอกล่าวคำสัตย์สักคำ กิจนี้พวกเราสกุลโจวย่อมมีความผิดจริง พวกเราก็ไม่ปฏิเสธ แต่"
พี่สะใภ้คนรองโจวบีบมือซูหมิงจื่อเบา ๆ "เมื่อหมิงจื่อสมัครใจสมรส และอาเล็กยินดีรับ มิเพียงเท่านั้น หมิงจื่อยังตั้งครรภ์บุตรของอาเล็กด้วย หากฮูหยินรักบุตรสาวจริงใจ ก็ควรอวยพรด้วยใจจริงเสียมากกว่า"