พระชายาไท่จื่อในฐานะ “ว่าที่ฮองเฮา” จักรพรรดินีแห่งต้าเซี่ยในอนาคต ย่อมต้องทรงมีคุณธรรม กริยางดงาม เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติและคุณสมบัติ
มลทินแห่งความริษยาจะมาเปื้อนพระนางมิได้
พระชายาไท่จื่อพระพักตร์เย็นชา “คุณหนูสามสกุลซู เจ้าเข้าใจความหมายของข้าผิดไป”
“องค์ชายอภิเษกพระชายารอง มิใช่เหมือนตระกูลเวยหย่วนโหวรับอนุภรรยา หมายตาผู้ใดก็รับเข้าวังหลวง นี่คือวังหลวง กฎระเบียบเคร่งครัด ต่อให้ข้าสูงศักดิ์เป็นพระชายาไท่จื่อ ก็ยังต้องระมัดระวังคำพูดและการกระทำ”
นี่คือการเสียดสีว่าตระกูลเวยหย่วนโหวไร้ขนบธรรมเนียม เวยหย่วนโหวมีภรรยาและอนุภรรยามากมาย
ขณะเดียวกันก็เตือนซูหมิงจูว่านางคือพระชายาไท่จื่อ
ให้ระวังน้ำเสียงที่ใช้พูดกับพระนาง
“พระชายารองขององค์ชาย ต้องบันทึกในบัญชีหยก ได้รับพระราชทานเกาสื้อ และเบี้ยหวัด นี่มิใช่คำพูดล้อเล่นคำเดียวจะกำหนดได้” พระชายาไท่จื่อทอดพระเนตรพระสนมหรง “พระสนมหรง เจ้าเป็นคนต่างแคว้น ไม่เข้าใจกฎระเบียบ ก็พอให้อภัยได้”
สีหน้าพระสนมหรงมืดมนลงทันที
เพราะฐานะ นางสูงสุดเป็นได้เพียงพระสนม โอรสที่เกิดมาก็มิอาจสืบทอดราชบัลลังก์
ปีนั้นแรกเข้าวัง เหลียงเฟยหญิงชั่วร้ายก็หัวเราะเยาะนางว่าไร้มารยาท บัดนี้พระชายาไท่จื่อยังกล้าบังอาจต่อหน้านาง
พระสนมหรงหรี่ตา บีบรอยยิ้มจากความโกรธ “ขอบพระทัยพระชายาไท่จื่อที่ให้อภัย”
พระชายาไท่จื่อลดพระองค์ลงมาผงกพระเศียร “คุณหนูสามสกุลซูพื้นเพเช่นนั้น ไม่เข้าใจก็เป็นธรรมดา”
“ข้าจะไม่ถือโทษพวกเจ้า”