ซู่เหยากำลังกลัดกลุ้มหาเหตุไปสวนชุนจิ่งดูเรื่องสนุกไม่ได้ พอได้ยินว่าหว่านซื่อเรียกนาง นางก็มาโดยไม่ทันกินอาหารเช้า
พ้นประตูใหญ่สวนชุนจิ่ง สาวใช้ตัวน้อยก็เข้าต้อนรับ: "คุณหนูใหญ่ เชิญรอใต้ชายคาก่อน ฮูหยินกำลังสวดมนต์ขอพรพระอยู่"
ใต้ชายคาร้อนจัดและแสงแดดจ้า
ซู่เหยายิ้มบาง
หว่านซื่อนี่ก็มีแค่ไม้ตายพวกนี้
ยืนได้ราวหนึ่งถ้วยชา หว่านซื่อก็เรียกนางเข้าไป
"หมิงเทียนบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ เจ้ากลับยืนดูอยู่ได้?"
ซู่เหยาตอบเรียบๆ: "เรียนฮูหยิน คุณชายรองไม่ชอบข้า หากข้าไป เกรงว่าคุณชายรองจะยิ่งหงุดหงิดใจ กระทบอาการป่วย"
หว่านซื่อออกคำสั่ง: "คิดหาทางเชิญหมอเทวดาฝีมือดีกลับมาสักคน"
หมอปีศาจนิสัยพิกล ไม่ยอมช่วยตรวจรักษาใครง่ายๆ ชาติก่อนไม่รู้ว่าซู่เหยาใช้วิธีไหนเชิญหมอปีศาจมาได้
หากไม่เห็นว่าซู่เหยายังมีประโยชน์อยู่บ้าง นางคงถูกส่งไปให้ซื่อจื่อกงอ๋องนานแล้ว
ซู่เหยาตอบอย่างเรียบร้อย: "เจ้าค่ะ"
หว่านซื่อถามต่อ: "จะเชิญกลับมาได้เมื่อใด?"
"ตามแต่ท่านฮูหยินบัญชา" ซู่เหยารู้แก่ใจ หว่านซื่อรอให้นางไปเชิญหมอปีศาจนั่นแหละ
หมอปีศาจไม่มี แต่หมอปีศาจข้างตรอกมีมากมาย
หว่านซื่อพยักหน้าพอใจ: "ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายตัว เจ้าช่วยข้าเก็บลูกประคำ พอเก็บเสร็จก็ไปได้"
วิธีใหม่ที่หว่านซื่อคิดขึ้นเพื่อทรมานคน คือโยนลูกประคำลงพื้น แล้วให้เก็บทีละเม็ด
ซู่เหยาตอบยิ้มๆ: "เจ้าค่ะ"
หว่านซื่อโปรยลูกประคำลงในลานเรือน: "เก็บเสีย"
การเก็บลูกประคำพอดีทำให้ซู่เหยามีเหตุอยู่ต่อได้ นางยังไม่ทันเก็บได้แม้แต่เม็ดเดียว ก็ได้ยินเสียง "ตึง" ประตูใหญ่สวนชุนจิ่งถูกถีบกระเด็น