ซูซูเหยาเหยียบก้าวหยุดครู่หนึ่ง จูงมือเซวียอาจี้ย้ายตัวไปยังเรือลำอื่นอย่างรวดเร็ว
เผยอวี้เฉิงเดินตามติดหลัง ย้ายขึ้นเรือลำนั้นตามไปด้วย
บนเรือของฉู่หลิงเย่ามีทั้งเหล่าคนรับใช้และหน่วยจินอีเว่ย แต่ดอกไม้กลับมีไม่ถึงหลายดอก ใครที่ไม่รู้เรื่องราวย่อมเข้าใจว่าองค์ชายหยงฉินอ๋องทำนายล่วงหน้าแล้วว่าจะมีโจรภูเขาปรากฏตัว จึงตั้งใจนำคนมากมายมารักษาความสงบเช่นนี้
ไม่ไกลนัก เรือประมงลำเล็กๆ หลายลำแล่นวนเวียนอยู่ท่ามกลางเรือดอกไม้
เรือประมงแล่นเร็วกว่าเรือดอกไม้ ยังสามารถแทรกตัวแทรกซองลอดผ่านช่องว่างได้สะดวก
เหล่าโจรภูเขาปิดหน้านั่งอยู่ที่หัวเรือ พอเห็นเรือดอกไม้ที่มีคนรับใช้น้อย ต่างพากันพุ่งขึ้นไปปล้นสะดม
เรือลำของพวกเขา โจรภูเขาไม่กล้าขึ้น
เผยอวี้เฉิงลูบดาบประจำกายที่เอว สั่งการลูกน้อง "ทำตามข้ามา!"
"รับทราบ ท่านขุนแม่ทัพ!"
คนที่เขานำมาไม่ถึงสิบนาย แต่ล้วนเป็นทหารห้าวหาญผู้เก่งกาจทั้งสิ้น
เผยอวี้เฉิงหันไปมองฉู่หลิงเย่า "องค์ชาย ไปด้วยกันไหม?"
ฉู่หลิงเย่าก้มตาลง ขนตายาวปิดบังอารมณ์ที่แฝงอยู่ในแววตาเอาไว้
เขาเป็นห่วงว่าหากจากไป ซูซูเหยาจะเกิดเรื่องไม่คาดคิด
เผยอวี้เฉิงเชี่ยวชาญด้านกลยุทธ์ ล่อลวงเจ้าเล่ห์ กลัวเพียงว่านี่จะเป็นอุบายล่อเสือออกจากถ้ำของเขา
ซูซูเหยาเอ่ยขึ้น "องค์ชายไม่ต้องเป็นห่วง ข้าสามารถปกป้องตัวเองได้"
ฉู่หลิงเย่าหันศีรษะมองรอบด้าน แล้วชี้เลือกคนไว้ไม่กี่นาย "ใต้เท้าอู๋ นายพันเว่ย สองท่านพักไว้ที่นี่ ที่เหลือตามเปิ่นหวังมา!"
"ปกป้องคุณหนูเซวียไว้ให้ดี"
"รับทราบ องค์ชาย!"
เซวียเชียนอี้กัดฟันแน่น มือบีบแน่นจนขาวซีด
ชัดแจ้งว่าทิ้งคนไว้ปกป้องซูซูเหยา ปากกลับบอกว่าปกป้องนาง
ซูซูเหยาตัวต่ำชั้นนั้น ได้ปั่นหัวองค์ชายด้วยน้ำมนต์อันใดมาถึงเพียงไหน!