หลังจากเวยหย่วนพูดจบ ก็คอยสังเกตปฏิกิริยาของซู่เหยาอยู่ตลอด
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” ซู่เหยาสายตาใสกระจ่างแน่วแน่ ไม่เห็นความกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย สีหน้าไม่มีเปลี่ยนแปลงแม้แต่นิดเดียว และไม่ได้ซักถามต่อ กลับหันไปกระซิบกระซาบกับเผยอาจี๋
เผยอาจี๋ซบอยู่บนตัวซู่เหยา พร่ำบ่นเบาๆ “พี่ซู่เหยา ข้าไม่ชอบหยงชินอ๋อง”
พี่เขยเฮงซวยอะไรนั่น กล้าดียังไงมาจับคอเขา!
ซู่เหยาหัวเราะพลางหยอกเย้า “ทำไมล่ะ เขาก็ไม่ได้ด่าเจ้าแถมยังมอบกระบี่ไม้ไผ่ให้เจ้าด้วย”
วันกลับเรือนประพาสต้องเตรียมของขวัญให้คนในครอบครัว เผยอาจี๋ยังเล็ก ให้ทองคำเงินตราก็ไม่ถูกใจ ซู่เหยาจึงเลือกกระบี่ไม้ไผ่มาให้
ตอนหยิบกระบี่ไม้ไผ่ออกมา ใบหน้าเคร่งขรึมตุ้ยนุ้ยของเผยอาจี๋เกือบจะหลุดขำ
เผยอาจี๋นึกถึงกระบี่ไม้ไผ่นั่น ให้อภัยฉู่หลิงเย่าชั่ววูบสองวินาที แต่พอสบเข้ากับแววตาเยือกเย็นของฉู่หลิงเย่า ก็กลับมาชิงชังอีกครั้ง
“หยงชินอ๋องไร้มารยาท”
“ไม่ให้เกียรติข้าผู้เป็นน้องเขย”
เจ้าตัวเล็กเอามือไพล่หลัง ทำท่าเป็นจริงเป็นจัง ชวนให้คนดูเอ็นดูขำขัน
ซู่เหยาลูบศีรษะเขาพลางหัวเราะ “เขาไม่ให้เกียรติเจ้ายังไง”
เขาแทบไม่ได้พูดกับเจ้าสักคำ
“เมื่อกี้เขาจับคอข้า!” เผยอาจี๋เงยหน้าตุ้ยนุ้ยขึ้น พูดอย่างจริงจัง “เมื่อวานข้าถามแม่นมว่า จะดูได้อย่างไรว่าหยงชินอ๋องดีต่อพี่ซู่เหยาหรือไม่ แม่นมบอกว่า ถ้าเขยใหม่ชอบเจ้าสาว โดยปกติแล้วจะต้องพยายามเอาใจน้องเขย หยงชินอ๋องมองข้าด้วยท่าทีเย็นชา ไม่มีรอยยิ้มให้เลยสักนิด พี่ซู่เหยา เขาต้องไม่ดีกับพี่แน่ๆ ดีเลย พรุ่งนี้เรากลับเป่ยเจียงด้วยกัน!”