ไทเฮาล้อเลียนว่า “เลิ่งซ่วง จากนี้ไปเจ้ากับกงอ๋องหวังเฟยย่อมเป็นคนครอบครัวเดียวกันแล้ว ยังไม่เร่งรุดเข้ามารดน้ำชาถวายหวังเฟยเสียหน่อยหรือ”
ชุยหลิงซ่วงบิดผ้าเช็ดมือในมือ อิดออดว่า “หวังเฟยไม่ใช่ไปรับรองเป็นบุตรสกุลเผยแล้วหรือ นางไม่ใช่ธิดาแห่งตระกูลซูอีกต่อไปแล้ว”
“ข้าไม่ยอมรดชา!” นางใช้ผ้าเช็ดมือปิดหน้า บิดตัวหันข้าง
ซูซูเหยาเองก็ไม่ประสงค์จะดื่มชาที่นางรดเช่นกัน ทั้งสองต่างเห็นกันไม่ดี กระนั้นก็อยู่ร่วมกันโดยไม่มีเรื่อง
ไม่นาน ไทเฮาก็อ่อนล้า สตรีสูงศักดิ์ทั้งหลายจึงพากันลาออกจากที่ประชุมไป
ซูซูเหยาเพิ่งจะลุกขึ้น ไทเฮาก็ตรัสว่า “ชายาหยงชินอ๋อง เชียนอี้ และหลิงซ่วง ให้อยู่ต่อไว้”
ซูซูเหยาชะงักกึก แล้วนั่งลงคืนที่เดิม
เมื่อสตรีสูงศักดิ์ออกไปหมดแล้ว ไทเฮาจึงทอดพระเนตรมายังสามนาง ตรัสด้วยความเมตตา “ชายาหยงชินอ๋อง เชียนอี้ และหลิงซ่วง จากนี้สามเจ้าย่อมเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ความขัดแย้งในอดีตก็จงอย่านำมาคิดเป็นทุกข์อีกเลย คนในครอบครัวเดียวกัน หนึ่งคืนจะเก็บความอาฆัตไว้ไม่ได้หรอก”
เซวียเชียนอี้ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไทเฮาทรงวิตกเกินไปแล้ว หวังเฟยพี่สาวทรงเมตตาต่อข้าน้อยยิ่งนัก ใช่หรือไม่เล่า หวังเฟยพี่สาว?”
ซูซูเหยายิ้มและพยักหน้า “ท่านเซวียเชียนอี้กล่าวถูกต้องยิ่ง”
ไทเฮาตรัสต่อ “หลิงซ่วง เจ้าล่ะ?”
ชุยหลิงซ่วงแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย “หวังเฟย จากนี้ข้าคือพี่สะใภ้ของเจ้า ข้าหวังว่าเจ้าจะได้กลับมาเยี่ยมบ้านบ่อย ๆ ด้วย”
ซูซูเหยา “ได้ เมื่อมีเวลาข้าจะกลับมาเอง”
ไทเฮาทรงพอพระทัยในปฏิกิริยาของสามนางยิ่งนัก “เช่นนั้นก็จงกลับเถิด”