หนิงฮ่าวชูยิ้มบาง แล้วกลับคืนสู่ท่วงท่าอันอ่อนโยนสุภาพดังแต่ก่อน "โฮ? ฮูหยินว่ากระนั้นหรือ ขอให้อธิบายฟังสักหน่อย"
หว่านกล่าวว่า "คราวที่ลับมือเปลี่ยนลูก ซูซูเหยารู้เรื่องนี้มาก่อน และได้บอกหมิงเพ่ยไป"
เมื่อนึกถึงซูซูเหยา หว่านถอนหายใจ แววตาในดวงตาซับซ้อนเหลือเกิน
ถึงบัดนี้ ความรู้สึกที่นางมีต่อซูซูเหยายิ่งซับซ้อนขึ้นทุกวัน มีทั้งชัง ทั้งเคียดแค้น แต่กลับหวังให้นางกลับมา
หากซูซูเหยากลับมา ชีวิตของพวกนางย่อมสุขสบายขึ้นอีกมากมาย นางจะได้ใช้ชีวิตอยู่ในผ้าหรูกินข้าวอร่อย หมิงเพ่ยก็จะได้เส้นทางราชการราบรื่น
ซูซูเหยาช่างใจร้ายเหลือเกิน เพียงเรื่องเล็กน้อย ก็หักหลังบุญคุณเสียฉันใด...
หว่านหยุดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยต่อ "ก่อนที่พวกเราจะลับมือเปลี่ยนลูก หมิงเพ่ยได้ลงมือกลั่นแกล้งทารกไว้ก่อนแล้ว ดังนั้น เด็กในอ้อมแขนข้านี้ ต่างหากที่เป็นบุตรแท้ๆ ของอนุเยว่"
หว่านยืนมือออกไป ดึงปกเสื้อเด็กลงเล็กน้อย ให้ใบหน้าทั้งหมดของเด็กเปิดเผยออกมา
"โหวเหยอเพียงแค่ชำเลืองมองหนึ่งครั้ง ก็จะรู้ทันทีว่าเด็กน้อยหน้าตาเหมือนโหวเหยอแม้นทุกประการ"
หนิงฮ่าวชูเงยหน้าขึ้นมองเด็กในอ้อมแขนของหว่าน
เด็กอายุได้ครึ่งปี กำลังนั่งจับขนมน้ำตาลเข้าปากกินอยู่
น้ำหวานผสมน้ำลายไหลเลอะเต็มสองมือ หนึบหนืดน่าดู
ไม่ใช่แค่มือ ทั้งใบหน้าและเสื้อผ้าก็เลอะเทอะหนึบหนืดไปหมด
ไม่อาจทราบได้เลยว่าเพื่อกล่อมเด็กไม่ให้ร้องไห้งอแง ต้องป้อนขนมน้ำตาลไปเท่าไรแล้ว