เมื่อได้ฟังถ้อยคำของป้าแม่บ้าน อาจารย์หวังและอาจารย์เฉินมองหน้ากันสลับกัน ต่างเห็นแสงหวังในดวงตาของกันและกัน
“เจ้าบอกว่าคนที่กลับมาไม่ใช่คุณชายห้าตระกูลเผย แล้วคนที่กลับมานั้นเป็นใครกัน?”
ป้าแม่บ้านเงยหน้าขึ้นมองมาอย่างฉับพลัน
ทั้งสองจึงได้รู้ว่านางตาบอดสนิทแล้ว เบ้าตาทั้งสองยุบลึกลงไป เหลือแต่โพรงดำเขียวคล้ำ เนื้อหนังเหนียวแน่นดึงติดกระดูก ไม่ปรากฏดวงตาแม้แต่ก้อนเดียว
ผิวรอบดวงตาหย่อนคล้อยหยักย่นมืดหม่น ยิ่งเน้นให้โพรงทั้งสองนั้นน่าสะพรึงน่าขนลุก
เพียงแลกสบตากันชั่วแวบ ก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกกระดูก
ยายแก่หัวเราะคิกคักอย่างคนบ้า “ไม่ใช่โจรภูเขาแล้วจะเป็นใครได้อีก?”
อาจารย์หวังขมวดคิ้ว “เจ้ามีหลักฐานหรือไม่?”
ยายแก่พูดเร่งร้อนจนสำลักลมเย็นเข้าปอด หอบหายใจอยู่ครู่ใหญ่ จึงกล่าวว่า “ข้าเห็นมากับตา ข้าเห็นพวกโจรภูเขาเหล่านั้นร้องเรียกมันว่าหัวหน้า......”
อาจารย์ทั้งสองมิได้คาดคิดว่านางจะเอ่ยออกมาตรง ๆ ไม่อาจล่วงรู้ว่าบ้าแท้หรือบ้าปลอม “เจ้าพูดเช่นนี้ ไม่กลัวหรือ?”
ป้าแม่บ้านตอบ “ข้าแกล้งบ้าแกล้งโง่ฝืนมีชีวิตอยู่มาเนิ่นนานเช่นนี้ ก็ใกล้ตายเต็มทีแล้ว ข้าจะยังกลัวสิ่งใดอีก? กลัวมันโยนศพข้าทิ้งไว้กลางทุ่งร้างหรือ? สภาพข้าในบัดนี้ ก็ไม่ต่างจากศพที่ถูกทิ้งกลางทุ่งร้างเท่าไร!”
“แม่ทัพเผยที่ทุกคนเอ่ยถึงในวันนี้ แท้จริงคือหัวโจรภูเขา ส่วนคุณชายห้าตระกูลเผยตัวจริง ถูกมันสังหารไปนานแสนนานแล้ว!”
“คนทั้งหมดบนแป้งเจ้าของบัดนี้ ล้วนเป็นโจรภูเขาเมื่อครั้งก่อน!!”
“ข้าตั้งใจจะพาความลับนี้ลงหลุมศพ แต่นับแต่เสียสติ ลูกชายก็ทอดทิ้งข้า สามีก็เอาภรรยาใหม่ ข้าจะรักษาความลับนี้ไว้ทำไมอีก?!”