ซู่เหยามีสิ่งต่างๆ มากมาย ดูเหมือนนางเป็นคุณหนูใหญ่แห่งโหวฝู มีพี่ชาย น้องสาว บิดามารดาอยู่พร้อมหน้า นางยังมีเงินทองอีกมากมาย ดูเหมือนไม่ขาดสิ่งใด
ทว่า ท่วงท่าที่นางวิงวอนขอความรักจากครอบครัว กลับเยี่ยงขอทานผู้ขัดสน ไม่มีสิ่งใดเลยสักอย่าง
นางนึกถึงชาติก่อนอีกครั้ง หว่านซื่อยกชามซุปมา ป้อนนางดื่มด้วยมือตนเอง
เมื่อดื่มซุปหมดแล้ว นางก็หมดสติ ครั้นฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ข้างกายกลับมีคนเลี้ยงม้านอนอยู่ จากนั้นประตูใหญ่ก็ถูกพังเข้ามา หว่านซื่อนำผู้คนกรูกันเข้ามา
คนเลี้ยงม้าชี้หน้านาง บอกว่านางจงใจยั่วยวน
จากนั้น คนกลุ่มหนึ่งก็เริ่มด่าทอ น้ำลายกระเซ็น ใบหน้าบิดเบี้ยว
ด่านางว่าไม่รักษาเกียรติหญิง เห็นแก่ตัว โหดร้าย ใบหน้าพวกมันแหลมคมและอาฆาต นิ้วที่ชี้มาที่นางราวกับคมดาบ แทงตรงเข้ากลางอกนาง
ไม่ว่านางแก้ตัวอย่างไร พวกมันก็ไม่ฟัง
หยวนจู่ต้องการหย่าขาด ซูหมิงจูอยู่ข้างๆ กล่าวเสียงอ่อนโยนว่า "พี่เขยอย่าได้โกรธไปเลย พี่สาวอาจจะมีเหตุกลุ้มใจก็ได้"
ซูหมิงเทียนด่านางว่าไม่รู้จักละอาย ซูหมิงเพ่ยด่านางว่าเป็นหญิงไม่เลือกหน้า ซูหมิงจื่อด่านางว่าชั่วช้าไร้ยางอาย หว่านซื่อให้คนมัดนางโยนเข้าไปในโรงฟืน...
หลังจากนั้น พวกมันก็แบ่งสมบัติส่วนตัวของนาง ทั้งร้านค้า ธนบัตร โบราณวัตถุ เครื่องกระเบื้อง...
ชาตินี้ถูก "ครอบครัว" หักหลัง จิตใจนางจึงอ่อนไหว
นางยิ่งหวาดกลัวว่าทุกสิ่งตรงหน้าเป็นเพียงดอกไม้อนธการที่บานอยู่ชั่วครู่ งดงามถึงขีดสุด เบ่งบานถึงขีดสุด แต่สุดท้ายก็จะกลายเป็นเพียงภาพลวงตา