เผยอวี้เฉิงมีนิสัยลุกขึ้นแต่เช้ามืดเพื่อฝึกกระบี่
วันนี้ แสงรุ่งอรุณเพิ่งสาดส่อง เขาก็ลุกขึ้นแล้ว
แต่มิได้ฝึกกระบี่ หากแต่กำลังรอคอยใครสักคน
ไม่ช้า พ่อบ้านก็มารายงาน "ท่านแม่ทัพ คุณหนูตระกูลเซวียแห่งจวนผิงกั๋วกงมาถึงแล้ว"
เผยอวี้เฉิงยิ้มมุมปาก "ให้อารักขานางไปยังห้องหนังสือ ข่าวที่คุณหนูเซวียมาเยือน ห้ามให้อาจี่รู้เด็ดขาด"
พ่อบ้าน "รับทราบ ท่านแม่ทัพ"
เซวียเชียนอี้มีไฟภายใน หางตาแดงหม่น ดูเพียงแวบแรกก็รู้ว่าคืนวานนางไม่ได้หลับสบาย
นางตามเผยอวี้เฉิงเข้าสู่ห้องหนังสือ บ่าวยังไม่ทันตั้งชาบนโต๊ะ นางก็รีบเร่งเอ่ยถาม "ท่านแม่ทัพไม่ได้รับจดหมายของข้าพเจ้าเมื่อวานหรือ"
เผยอวี้เฉิงก้มสายตาลง แววสิ้นหวังผ่านพ้นดวงตา "ได้รับแล้ว"
น้ำเสียงของเซวียเชียนอี้สูงขึ้นทันที "ถ้าได้รับแล้วเหตุใดจึงไม่ตอบกลับ"
เผยอวี้เฉิงถอดใจยาว "คุณหนูเซวีย เรื่องนี้ ยังไม่ต้องกล่าวถึงเลยดีกว่า"
"คุณหนูใหญ่ใกล้จะอภิเษกกับหยงชินอ๋องแล้ว พระบรมราชโองการพระราชทานสมรสอยู่ตรงหน้า ความในใจของเผยบุ๋นนั้น ยกขึ้นวางบนแท่นหยกไม่ได้จริง ๆ หากให้คุณหนูใหญ่รู้เข้า ก็เพียงเพิ่มเติมความทุกข์รำคาญเท่านั้น"
คิ้วเซวียเชียนอี้ขมวดแน่น ทั้งร่างแผดเผาไหม้ด้วยความร้อนใจ "แม่ทัพเผย เป็นเพียงพระบรมราชโองการพระราชทานสมรส ยังไม่ทันได้อภิเษก ท่านยังมีโอกาสอยู่ เหตุใดจึงละทิ้งได้ง่ายดายเช่นนี้ การศึกกับทัพศัตรู ยังไม่ทันได้ประมือกัน แม่ทัพเผยจะทรยศยอมแพ้เสียแล้วหรือ"
ความสิ้นหวังในดวงตาเผยอวี้เฉิงชัดเจนยิ่งขึ้น น้ำเสียงกลับอ่อนโยนเป็นหาได้ยาก "เผยบุ๋นสูญเสียชายามาช้ากว่าสี่ปี ทางบ้านตั้งใจจะจัดให้มีการสมรสใหม่มาโดยตลอด แต่หญิงเหล่านั้น เผยบุ๋นมิได้ชื่นชอบสักคน แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะพบผู้หญิงที่ชื่นชอบสักคน แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะพบผู้หญิงที่ใจถูกใจ แต่กลับมีคู่หมั้นแล้ว เผยบุ๋นมิใช่ผู้ที่จะแย่งสิ่งที่ผู้อื่นรัก วันนี้กำลังจะเร่งรุดกลับสู่เป่ยเจียง เรื่องนี้ ขอมอบให้คุณหนูเซวียเก็บเป็นความลับด้วย"