ซูหมิงจูแวะไปจวนองค์ชายสามก่อนจะกลับจวนหยวน
ดั่งที่นางคาดไว้จริง ๆ ก็คือองค์ชายสามต้องการพบนาง
องค์ชายสามยุ่งหยิบยุ่งเหลือเกิน ให้เวลาเพียงเท่าชาหนึ่งถ้วย
นางบอกองค์ชายสามว่า ฝันของนางสามารถทำนายเหตุการณ์ในอนาคตได้ ทั้งการคลอดก่อนกำหนดของพระชายาไท่จื่อ และธรณีพิโรธทางตะวันตกเฉียงเหนือ ล้วนเป็นการทำนายของนาง
นางยินดีช่วยองค์ชายสามขึ้นครองบัลลังก์อย่างเต็มกำลัง เมื่อสำเร็จแล้ว นางขอเพียงบรรดาศักดิ์ท่านหญิงจวิ้นจู่หนึ่งตำแหน่ง......
องค์ชายสามรับปากตามคำขอ แต่ทว่าองค์ชายสามบอกว่า ความสัมพันธ์กับนางต้องซ่อนไว้ในที่มืด ห้ามให้ผู้ใดล่วงรู้ ฝ่ายพระสนมเลิ่งนั้น ให้นางคงติดต่อไว้ตามเดิม
ซูหมิงจูรับปากรับคำทุกประการ
กระนั้นก็ตาม นางก็ยังเป็นห่วงว่าเรื่องติดต่อกับองค์ชายสามจะรู้ไปถึงหูองค์ชายเก้า การย่ำสองเรือนั้นเป็นสิ่งต้องห้ามอย่างยิ่ง
เมื่อมีคำมั่นสัญญาขององค์ชายสามเป็นเกราะ ศีรษะของซูหมิงจูก็เงยขึ้นแล้วไม่เคยก้มลงอีกเลย
นางในบัดนี้คือท่านหญิงจวิ้นจู่ในอนาคต
นางเดินกลับจวนหยวนอย่างภาคภูมิใจ มุ่งตรงไปยังเรือนของลั่วซิน
มีองค์ชายสามเป็นที่พึ่งแล้ว นางย่อมไม่ทนให้ตัวเองต้องอัดอั้นอีก
นางก้าวเข้าไปในเรือนของลั่วซิน แล้วยกโต๊ะพลิกคว่ำด้วยมือเดียว
ลั่วซินตกใจหดตัวลง ก้มศีรษะ แม้แต่ความกล้าที่จะจ้องโต้ตอบนางก็ไม่มี
"เจ้าคิดให้ดี ๆ ซะ ถ้าอยากใช้ชีวิตอยู่ในจวนนี้อย่างสงบสุข ควรใช้ท่าทีแบบไหนกับข้า?!"
ลั่วซินบีบนิ้วตัวเองแน่น แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล "ข้าน้อยรู้แล้ว คุณหนูน้อย"
ซูหมิงจูยิ้มพอใจ "นับว่าเจ้ารู้จักอ่านสถานการณ์ จดจำฐานะของเจ้าไว้ รักษาหน้าที่ของน้องเมียให้มั่น จากนี้ต้องรับใช้ข้ากับท่านสามีให้ดี ๆ"
แม้เป็นเช่นนั้น ลั่วซินก็ไม่โต้ตอบแม้แต่น้อย