หว่านซื่อและซูหมิงจูหลังจากอาบน้ำผลัดเสื้อผ้าแล้ว ก็กอดกันร่ำไห้ปานจะขาดใจ
"หมิงจู ความบริสุทธิ์ตลอดชีวิตของข้า ถูกทำลายสิ้นแล้ว" หว่านซื่อร่ำไห้สะอึกสะอื้นจนพูดไม่เป็นคำ
เมื่อนึกถึงเสียงซุบซิบนินทาของผู้คนในตอนนั้น นางก็อับอายและโกรธแค้นยิ่งนัก
ชื่อเสียงที่นางสั่งสมมาเกือบครึ่งชีวิต กลับถูกทำลายพังพินาศในชั่วพริบตา
ในตอนนั้น สีหน้าที่ฮ่าวชูมองนาง มีทั้งความไม่เข้าใจ เศร้าใจ และโกรธแค้นที่ถูกทรยศ
ฮ่าวชูเองก็ถูกทำร้ายจิตใจไม่น้อย
ไม่ได้ นางต้องหาโอกาสอธิบายให้ฮ่าวชูฟังเป็นแน่ นางไม่ได้ทรยศเขา และไม่ได้เป็นหญิงมากรัก หากแต่นางจำเซวียซื่อจื่อผิด คิดว่าเป็นฮ่าวชู
หว่านซื่อร่ำไห้ด้วยอารมณ์อันแท้จริง ไม่นาน ดวงตาก็บวมช้ำจากการร้องไห้
หลังจากสองแม่ลูกระบายอารมณ์จนหนำใจ ซูหมิงจูจึงเอ่ยถามว่า "ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้น เหตุใดท่านจึงพลัดตกลงไปในน้ำ"
เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า หว่านซื่อเช็ดน้ำมูกน้ำตา พลางกล่าวว่า "ตอนนั้นไม่รู้ว่าใครร้องตะโกนว่ามีงู ตะเกียงก็ดับลง ข้าคิดจะฉวยโอกาสชุลมุนผลักซู่เหยาสักที......"
ผลคือ นางพุ่งตัวไปพลาด ยืนไม่มั่นคง กลับถูกใครบางคนเบียดจนตกลงไปในแม่น้ำเสียเอง
"หมิงจู แล้วเจ้าล่ะ เหตุใดจึงพลัดตกลงไปในน้ำ"
ซูหมิงจูตอบว่า "ท่านแม่ มีคนผลักข้าจากข้างหลังเพคะ แต่ข้ามองไม่เห็นว่าเป็นใคร ฟ้ามืดนัก อีกทั้งริมแม่น้ำก็มีคนมาก"
หว่านซื่อกัดฟันกรอด "ไม่ต้องสงสัยเลย ต้องเป็นฝีมือของนังแพศยาซู่เหยาสวี่เป็นแน่"
หลังจากซูหมิงจูตกลงไปในน้ำ แม้จะไม่ได้ทำเรื่องน่าอับอาย แต่ก็ได้ยินว่าคุณชายตงร้องประกาศก้องว่าทำให้นางเสียชื่อเสียง จะขอแต่งงานกับนาง