หลังจากเด็กถือกำเนิด ตระกูลเวยหย่วนโหวก็ส่งบัตรเชิญไปทั่ว
อนุเยว่ให้กำเนิดบุตร ไทเฮามิเพียงส่งหมอหลวงมา ยังพระราชทานนามให้ด้วย
นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับตระกูลเวยหย่วนโหว
เวยหย่วนโหวแทบอยากตีฆ้องตีกลอง ประกาศเรื่องมงคลนี้ให้ลือลั่นไปทั่วเมืองหลวง
ซู่เหยาก็ได้รับบัตรเชิญเช่นกัน
วันซานเจา (พิธีสรงน้ำมงคลวันที่สาม) นางไปโหวฝูตั้งแต่เช้าตรู่
ซูหมิงเพ่ยได้บุตรชายผู้ประเสริฐ กระทั่งวันที่สาม ความตื่นเต้นยังไม่จางหาย
เด็กคนนี้มีความหมายไม่ธรรมดา ไม่เพียงเป็นบุตรคนแรกของเขาทั้งสองชาติ ยังสยบข่าวลือว่าทรงสมรรถภาพบกพร่อง
ตั้งแต่เช้าตรู่ เขายืนต้อนรับแขกอยู่หน้าประตู
"ยินดีกับซื่อจื่อที่ได้บุตรชาย!"
"ยินดีด้วย ยินดีด้วย!"
บ่าวรับใช้ซงเฮ่อเข้ามากระซิบ "ซื่อจื่อ ข้าน้อยเหมือนเห็นป้าแม่บ้านหน้าตาแปลกหน้าเข้าทางประตูด้านข้างมาคนหนึ่ง มือถือตะกร้า ไม่รู้ว่าข้างในเป็นหมาน้อยหรือทารก มีผ้าห่มคลุมอยู่ ขยับอยู่ตลอด"
"ป้าคนนั้นท่าทางลับๆ ล่อๆ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี"
เส้นประสาทของซูหมิงเพ่ยตึงขึ้นมาทันที
"อยู่ที่ไหน พาข้าไปเดี๋ยวนี้!"
ซงเฮ่อพาซูหมิงเพ่ยไป ป้าแม่บ้านแปลกหน้าก็หายไปเสียแล้ว
ซงเฮ่อเกาหัว "ซื่อจื่อ บางทีข้าน้อยอาจดูผิดไป"
ซูหมิงเพ่ยสีหน้าเคร่งเครียด "วันนี้แขกมามาก เจ้าเรียกคนที่เจ้าเล่ห์มาสองสามคน ต้องตามหาป้าคนนั้นให้เจอ หากพบสิ่งผิดปกติ ต้องรีบมารายงานข้าทันที"