เซวียเชียนอี้มิได้ลืมว่าเจ้าหญิงหวยอวี้ย่อมไม่เชื่อเธอง่ายดายเช่นนั้น การถูกต้องคำถามจึงมิได้ทำให้เธอร้อนใจ เพียงแต่อธิบายอย่างช้า ๆ ว่า "ที่พระสนมหรงทรงไม่พอใจสตรีผู้เป็นที่รักขององค์ชายนั้น กระทั่งหาทางกำจัดเสียทุกวิถี การที่องค์ชายทรงกระทำเช่นนี้ ย่อมเพื่อเบี่ยงเบนสายพระเนตรของพระนาง"
"วิธีขององค์ชายได้ผลเป็นที่ถวาย พฤฒิพระสนมหรงบัดนี้ทรงเห็นข้าน้อยเป็นเสมือนหนามยอกในเนื้อ ปรารถนาจะหั่นร่างข้าน้อยเป็นสิบทิศ ส่วนนาง..."
เซวียเชียนอี้หันไปมองซูซูเหยา ริมฝีปากแฝงรอยยิ้มเย็นเยียบ "บัดนี้คุณหนูใหญ่กลายเป็นของโปรดในเรือนใจของพระสนมหรงแล้ว พระนางทรงหมายมั่นว่าองค์ชายไม่โปรดนาง จึงทรงเมตตานางยิ่งนัก"
เจ้าหญิงหวยอวี้ฟังแล้วอึ้งงันเป็นเนื้อเดียว
นางรู้ว่าพระสนมหรงไม่ใช่ผู้ที่จะยุ่งด้วยได้ง่าย ครั้งเคยพบปะพระนางก็นับได้ไม่ถี่ แต่กระนั้นก็มิได้เชื่อสะดวกเช่นนั้น
นิสัยของพระสนมหรงแปลกประหลาดเพียงใด ก็มิอาจเป็นภัยแก่โอรสอันเป็นเลือดเนื้อของพระนางเองเป็นแน่
"เจ้าหมายความว่าพระสนมหรงทรงริษยาสะใภ้ จึงจงใจหาสตรีที่องค์ชายเก้าไม่โปรดมาให้ แล้วยังจะข่มขู่สตรีที่องค์ชายเก้าทรงรักอีกงั้นรึ"
"องค์ชายเก้าเพื่อคุ้มครองซูซูเหยา จึงทรงแสร้งปฏิบัติกับเจ้าเป็นที่รักยิ่งนักงั้นรึ"
เซวียเชียนอี้พยักหน้าด้วยแววตามั่นคง "เพคะ! เจ้าหญิงหวยอวี้ ความจริงมิได้มีอย่างอื่น!"
เจ้าหญิงหวยอวี้มองเธอดั่งมองคนไร้สติปัญญา "ช่างเหลวไหลนัก..."
"เจ้าหญิงหวยอวี้ ข้าน้อยรู้ว่าความจริงฟังดูเหลวไหล แต่ได้โปรดเชื่อข้าน้อยเถิด ที่ข้าน้อยกล่าวมาล้วนแท้จริงทุกประการ!" เซวียเชียนอี้เริ่มตื่นเต้น
เจ้าหญิงหวยอวี้หันไปมองซูซูเหยา "ซูซูเหยา เจ้าจงเล่ามาว่า แท้จริงแล้วเป็นเช่นไร"