หนิงฮ่าวชูผลักซูหมิงจูออก เดินรวบสองก้าวเป็นก้าวเดียวพุ่งเข้าไป โอบร่างคนนั้นไว้ในอ้อมแขนทันที
เปลือกตาของซูหมิงจูกระตุกถี่ยิ่งกว่าเดิม
นางขยี้ตา ไม่เพียงไม่ทุเลา กลับกระตุกหนักขึ้นอีก
ทำอย่างไรดี?
ตอนนี้จะทำเช่นไรดี?
วางยาพิษฉู่จั๋วเย่ว์ นางไม่เสียใจแม้แต่น้อย
ตราบใดที่ชาติกำเนิดไม่ถูกเปิดเผย ทุกสิ่งที่นางทำไปล้วนคุ้มค่า
ซูหมิงจูปิดประตู เดินตามหลังหนิงฮ่าวชูถอยกลับเข้าไปในห้อง
หนิงฮ่าวชูประคองฉู่จั๋วเย่ว์ไว้ในอ้อมแขน ดวงตาอ่อนโยนเต็มไปด้วยความร้อนรน "เจ้ากินอะไรลงไป?"
ฉู่จั๋วเย่ว์นอนอยู่ในอ้อมแขนของหนิงฮ่าวชู ลมหายใจรวยริน ยกมือขึ้นชี้ไปยังน้ำชาบนโต๊ะ "น้ำชา..."
นางอยากยกมือชี้ซูหมิงจู แต่ไร้เรี่ยวแรง ได้แต่มองซูหมิงจูด้วยดวงตาแค้นเคืองเต็มเปี่ยม ใช้ลมหายใจสุดท้าย "นางเป็นคนมอบให้..."
พูดยังไม่ทันจบ ฉู่จั๋วเย่ว์ก็กระอักเลือดสดออกมาเฮือกหนึ่ง หลับตาลงช้า ๆ จากนั้นร่างก็อ่อนยวบตามลงมา
หนิงฮ่าวชูโอบอุ้มร่างนั้น มองไปยังซูหมิงจู "เจ้าใช้ยาพิษอะไร มียาถอนหรือไม่?"
ซูหมิงจูถอยหลังไปหนึ่งก้าว เปลือกตากระตุกอย่างรุนแรง "ท่านพ่อ ข้า ข้ามิได้ ต้องมีความเข้าใจผิดแน่นอน..."
หนิงฮ่าวชูเอ่ยเสียงเย็น "หมิงจู อย่าบีบให้ข้าเกลียดเจ้า"
ฉู่จั๋วเย่ว์แม้มิใช่บุตรสาวแท้ ๆ ของเขา แต่ก็เป็นเขาที่เลี้ยงดูมาจนใหญ่ด้วยมือตนเอง
ความเป็นเพื่อนเคียงข้างมาหลายปีเช่นนี้ ความรู้สึกผูกพันเกินกว่าเลือดเนื้อในไส้เสียอีก