ยามอู่ ที่ปรึกษาที่อันติ้งโหวส่งออกไปกลับมารายงานผล
“โหวเหยอ หมู่บ้านหลี่จวงนั้นเล็กนัก เพียงครึ่งวันพวกเราก็สืบจนหมดสิ้นแล้ว”
หนิงฮ่าวชูถาม “เป็นอย่างไรบ้าง พบสตรีแซ่นีคนนั้นหรือไม่”
ที่ปรึกษา “ไม่พบ”
หนิงฮ่าวชูขมวดคิ้วเล็กน้อย
ที่ปรึกษา “โหวเหยอ แม้จะไม่พบ แต่เล่าลือกันว่าเมื่อไม่นานมานี้ หมู่บ้านหลี่จวงมีคนเช่นนั้นมาจริง เพียงแต่พวกเราไปช้าไป นางนีซื่อยังอยู่เมื่อวานนี้ แต่พอพวกเราไปถึง นางเพิ่งถูกคนมารับตัวไป”
หนิงฮ่าวชู “ผู้ใดเป็นคนรับตัวนางไป”
ที่ปรึกษาส่ายหน้า “ไม่ทราบ ได้ยินว่าปกตินางนีซื่อไม่ค่อยสำรวม เมื่อมาถึงหมู่บ้านหลี่จวง ก็เที่ยวเกี้ยวพาชายไปทั่ว ชาวบ้านติฉินนางนัก เมื่อนางหายตัวไป ชาวบ้านก็ไม่ใส่ใจ คิดว่านางหนีตามชายอื่นไป”
“นอกจากนี้ เวยหย่วนโหวมีอนุภรรยาลับแซ่นีอยู่จริง แต่เรื่องนี้ผ่านมานานมากแล้ว นีซื่อเคยมีบุตรให้เวยหย่วนโหวหรือไม่ เหตุใดนีซื่อจึงมิได้เข้าจวนเป็นอนุภรรยา ยังต้องค่อย ๆ สืบสวนต่อไป เรื่องนี้ผ่านมานานเกินไป กระหม่อมคาดว่า บางทีคนใกล้ชิดที่ปรนนิบัติอยู่ข้างกายฮูหยินหว่านอาจทราบเรื่องอยู่บ้าง”
หนิงฮ่าวชู “สืบต่อไป”
“เรื่องนี้ ต้องสืบให้กระจ่างแจ้ง”
ออกจากห้องหนังสือ หนิงฮ่าวชูก็ไปยังเรือนหลีเซียง
ฉู่จั๋วเย่ว์ก็มิได้นอนหลับสบาย นางกระวนกระวายใจตลอดคืน ใจราวกับมีกระต่ายน้อยวิ่งชน โครมคราม