อนุเยว่เริ่มเจ็บท้องคลอด หนิงฮ่าวชูและอันหรานจวิ้นจู่ได้รับข่าวพร้อมกัน
อันหรานจวิ้นจู่กำลังอยู่ในวังหลวงสนทนากับไทเฮา ขันทีน้อยเข้ามาแจ้งข่าวอย่างเงียบๆ
นางยิ้มเล็กน้อย “ไทเฮา ไม่ทราบว่าไทเฮายังจำอนุภรรยาผู้มีวาสนาแห่งตระกูลเวยหย่วนโหวได้หรือไม่เพคะ”
ไทเฮาพยักพระพักตร์ “ย่อมจำได้ วันนั้นฮ่องเต้ยังเสด็จมาพบนาง วาสนานางไม่น้อยเลย นางเป็นอะไรไป”
อันหรานจวิ้นจู่ยิ้มตอบ “นางใกล้คลอดแล้วเพคะ เพิ่งเริ่มเจ็บท้อง”
“โอรส?” ไทเฮาทรงสนพระทัย “บุตรในครรภ์นางก็เป็นผู้มีวาสนา หากเกิดในวันชูอี เช่นนั้นก็เรียกชูอีเถิด”
เหล่าสนมและสตรีมีบรรดาศักดิ์โดยรอบยิ้มตาม “ชื่อชูอีนั้นดีนัก ไทเฮาทรงตั้งชื่อได้ยอดเยี่ยม ต่อไปทุกวันชูอีของทุกปี ทุกคนก็นึกถึงเขาเป็นอันดับแรก”
ไทเฮาได้รับการโอบล้อมจากผู้คน ทรงสำราญพระทัยยิ่ง “มีบัญชาจากไทเฮา ให้หมอหลวงสองสามคนไปเฝ้า ต้องให้นางคลอดบุตรชายอย่างราบรื่น”
อันหรานจวิ้นจู่หลุบตายิ้ม จิตใจสงบมั่นคง
มีซู่เหยาอยู่ หนิงฮ่าวชูคิดจะสับเปลี่ยนทารกคงไม่ง่ายเช่นนั้น
เพียงไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องสนุกอันใดขึ้น
หนิงฮ่าวชูได้รับข่าวแล้ว รีบรุดมายังหน้าบ้านเล็กๆ ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่งในตรอกอู้หัว
หลังเคาะประตู หญิงชราหลังโกงผู้หนึ่งเปิดประตู หนิงฮ่าวชูเบี่ยงตัวหลบเข้าไปด้านใน
ในเรือนใหญ่มีหญิงตั้งครรภ์สามนาง ล้วนถึงกำหนดคลอดในช่วงนี้ หมอตรวจชีพจรแล้ว ทั้งสามนางในครรภ์ล้วนเป็นบุตรชาย