ประตูศาลาพระเล็กปิดสนิท ผู้อาวุโสถงยืนเฝ้าอยู่ภายนอก มิได้เผลอผ่อนประมาณ
ไม่รู้ผ่านไปช้านานเท่าใด ภายในที่สุดก็มีเสียงคลุ้มคลั่ง
ผู้อาวุโสถงผลักบานประตู ก้มตัวก้าวเข้าไป "ไทเฮาพันปี มีพระดำรัสโปรดอย่างใด"
"ไปหยิบอ่างน้ำมา รับใช้พระชายาไท่จื่อกับฮูหยินผิงกั๋วกงล้างหน้าชำระตัว"
"เพคะ ไทเฮา"
ผู้อาวุโสถงลงมือหาบน้ำมาเอง รับใช้ทั้งสองล้างหน้า แล้วหยิบเครื่องหอมฝุ่นมา ปรนนิบัติทาให้พระชายาไท่จื่อด้วยนิ้วมือของตนเอง
ดวงตาของพระชายาไท่จื่อบวมแดงอยู่บ้าง หลังใช้ชามกระเบื้องเย็นๆ ประคบ ก็ทุเลาลงไปได้ระดับหนึ่ง
ทั้งสามย้ายจากศาลาพระไปยังพระโรงใหญ่ ให้เตรียมชาและขนมขึ้นมาใหม่ แล้วพูดคุยเรื่องบ้านเรืองานเรือนกัน
"ว่าแต่ ภรรยาท่านลุงใหญ่ เซวียเชียนอี้ไม่มาหรือคะ" พระชายาไท่จื่อถาม
นางเดินทางกลับตงกง แต่แรกเชื่อว่าเซวียเชียนอี้จงเป็นคนแรกที่จะออกมาต้อนรับ มิคิดว่าเชียนอี้มิเพียงไม่มา แม้แต่ข่าวคราวยังไม่ส่งต่อมาให้เลย
พอถูกกล่าวถึง ดวงตาของไทเฮาก็มืดมอมลงเล็กน้อย "เชียนอี้ป่วยอยู่"
ฮูหยินผิงกั๋วกงขมวดคิ้ว "ป่วยด้วยสาเหตุอันใด ครั้งก่อนเห็นก็ยังแข็งแรงดี"
ไทเฮาเล่าถึงเรื่องที่เซวียเชียนอี้ดึงฟันตัวเองด้วยท่าทางเรียบฉะเพียงผิวเผิน "เด็กน้อยคนนั้นก็เต็มแท้ เกรงว่าจะกระทบกระเทือนถึงจวนกั๋วกง จึงลงมือกับตัวเองรุนแรงเช่นนั้น"
พระชายาไท่จื่อได้ฟังแล้ว ใจก็สั่นไหว
ดึงฟัน
ต้องปวดรวดเหลือคณาเพียงใด!
ซูซูเหยาสาวต่ำช้าผู้นั้น ช่างโหดเหี้ยมเจ้าเล่ห์เสียนี่กระไร!
เมื่อทุกอย่างสำเร็จ สิ่งแรกที่นางจะกระทำ คงเป็นการเอาชีวิตสาวต่ำช้าผู้นี้มาล้างตา!
ฮูหยินผิงกั๋วกงกล่าวว่า "เชียนอี้เด็กน้อยคนนั้น ได้รับความเดือดร้อนแสนเข็ญแล้ว อีกไม่กี่วันข้างหน้า ข้าหญิงจะไปเยี่ยมนางถึงบ้านด้วยตัวเองเลย"