ซูซูเหยาขบริมฝีปากเบา ๆ เซวียเยี่ยนฉือยังไม่คลาดความหวังเสียแล้ว
นางวางคุณชายน้อยเผยลง เตรียมเรียกชิวซวงมา
เผยอจี้ใช้สี่กรงเกาะกอดรัดซูซูเหยาไว้ ไม่ยอมลงเด็ดขาด
ซูซูเหยาปลอบว่า “เป็นเด็กดี ๆ ลงก่อนนะ พี่สาวมีธุระ”
เผยอจี้หมุนลูกตาโตกลมแล้วพูดเสียงแหลมเล็กว่า “หนูติดแน่นอยู่”
ซูซูเหยา: “......”
แม่นมข้าง ๆ เอ่ยขึ้นว่า “คุณหนูใหญ่วางใจได้เถิด ความหมายของคุณชายน้อยคือ ตราบที่มีท่านแม่ทัพอยู่ ผิงกั๋วกงไอ้โง่นั่นก็ไม่อาจสำเร็จการใด”
ซูซูเหยา: “......”
รู้สึกได้ว่าคุณชายน้อยเผยไม่ใช่คนธรรมดา และแม่นมคนนี้ยิ่งไม่ใช่คนธรรมดาเสียยิ่งกว่า
ห้องหนังสือ
ผิงกั๋วกงตั้งใจจะพูดเรื่องนี้กับเวยหย่วนโหวเพียงลำพัง ตามที่ทราบมา เวยหย่วนโหวชายผู้นี้เป็นเพียงถุงฟาง แถมชอบหน้าตาเป็นทุนเดิม หากได้ยินว่าจวนผิงกั๋วกงยินดีผูกสายสัมพันธ์ทางเครือญาติ ย่อมต้องตกลงปากเปล่าทันทีแน่นอน
อาจฉวยโอกาสนั้นกำหนดวันแต่งงาน แลกกิ๊งที่ป ผนึกการสู่ขอให้มั่นคงถาวรเสียเลย
เผยอวี้เฉิงยืนกรานจะตามมาด้วย ผิงกั๋วกงจึงไม่อาจไล่คน
สามคนนั่งในห้องหนังสือ ผิงกั๋วกงเปิดปากบอกแผนการของตนว่า “ท่านโหวเหยอซู บ้านข้า เยี่ยนฉือถึงเวลาอันสมควรแต่งงานแล้ว ครั้งก่อนภรรยาข้าได้กล่าวเรื่องนี้กับฮูหยินหว่าน ไม่ทราบว่าท่านโหวเหยอและฮูหยินหว่านทรงพิจารณาเป็นเช่นใดแล้ว”
เวยหย่วนโหวเมื่อทราบเรื่องแรกอารมณ์ก็สั่น แล้วจึงยินดียิ่งนัก
ที่สั่นคือนางหว่านมิได้บอกเรื่องนี้กับเขาเลย นางหว่านคนชั่ว แทบทำลายเรื่องดี ๆ ของเขาราบคาบ
ที่ยินดีคือซูซูเหยากลับได้เกาะกิ่งก้านอันงามเช่นนี้
เขาจะไม่ใช่บิดาเขยของเซวียซื่อจื่อหรือ!
เวยหย่วนโหวกดความยินดีในอกเอาไว้แล้วกล่าวว่า “เซวียซื่อจื่อรูปงามประเสริฐ พรสวรรค์เลิศเลอ จวนผิงกั๋วกงยินดีผูกเครือญาติด้วย ย่อมเป็นเกียรติอย่างสูงแก่ตระกูลเวยหย่วนโหว พวกเราย่อมยินดีเป็นแน่”