ซูหมิงเพ่ยตกใจหนักหนา
เพิ่งได้เห็นบุตรชายไปเมื่อครู่ แล้วเหตุใดในที่ของมารดาจึงยังมีทารกอีกคน
ฟังจากเสียงร้อง ยังเป็นทารกแรกเกิดไม่นาน
หรือว่ามารดาจะตั้งใจเปลี่ยนลูกของเขาไปจริง ๆ
เพราะเหตุใดกัน
มารดาบ้าคลั่งไปแล้วหรือ!
ใจของเขายุ่งเหมือนเส้นไหวรวง เตรียมก้าวเข้าไปในห้องเพื่อไต่สวนมารดา
บัดนั้น แขนเสื้อของเขาถูกใครบางคนดึงเบา ๆ
เขาหันศีรษะไปมอง คือซูซูเหยา
เขาเอ่ยปากจะถามไถ่ ซูซูเหยากลับเอานิ้วแตะที่ริมฝีปาก ส่งเสียง 'ชึ่' เบา ๆ
ซูหมิงเพ่ยมองแขนเสื้อที่ซูซูเหยาจับไว้ จึงสะบัดคืนด้วยความรังเกียจ
แต่เขาก็มิได้ขับไล่นาง ทั้งสองย่อตัวพิงกำแพง นิ่งฟังเสียงของคนภายในห้อง
ทารกดูจะงอแงไม่ยอมหยุด พวกป้าแม่บ้านปลอบนานก็ไม่สำเร็จ "ฮูหยิน คงจะหิวแล้ว ให้แม่นมให้นมเสียเถอะเพคะ"
แม่นมให้นมจนอิ่ม เปลี่ยนผ้าพันกายให้เรียบร้อย ทารกก็สงบลง
ฮูหยินหว่านสั่งการมารดาผางว่า "เจ้ายืนเฝ้าอยู่ที่นี่ ห้ามให้ผู้ใดเข้ามา เรื่อยไปรับรองแขกข้างนอก"
แล้วหันไปมองพวกป้าแม่บ้านกับแม่นม "พวกเจ้ารออย่างเงียบ ๆ อีกไม่นานเรื่อยจะอุ้มเด็กเข้ามา พอเปลี่ยนเด็กเสร็จแล้ว อย่าเพิ่งรีบออกไป"
"จงรอจนเสร็จมื้อค่ำ แล้วออกไปปะปนกับแขกที่กลับ"
การจัดการของฮูหยินหว่านแนบเนียนครบถ้วน เมื่อพ้นมื้อกลางวันแล้ว แขกจะทยอยลากลับ ยามนั้นผู้คนออกจากประตูมากมาย พวกป้าแม่บ้านกับแม่นมพาเด็กปะปนไปในมวลชน ย่อมไม่เป็นที่สังเกต
จัดการเรียบร้อยแล้ว นางจึงเดินจากไป
ซูหมิงเพ่ยได้ยินถึงตรงนี้ ยังมีสิ่งใดที่ยังไม่เข้าใจอีก
ฮูหยินหว่านตั้งใจเปลี่ยนลูกของเขาจริง ๆ