เหล่าสตรีในเรือนยืนล้อมเป็นวง ล้อมซู่เหยาไว้ตรงกลาง
"ให้เชือดเนื้อที่ต้นขาใช่หรือไม่?" ซู่เหยาไม่มีความกระมิดกระเมินเลยแม้แต่น้อย นางเลิกกระโปรงขึ้น เผยให้เห็นเรียวขา
ผิวพรรณของนางขาวเนียนละเอียดดุจต้องมนตร์น้ำค้างแข็งและหิมะ งดงามราวกับไขมันสัตว์ที่แข็งตัว
ซูหมิงจูถูกประกายขาววาววับนั่นแยงตา สายตาพลันหม่นลง
ผิวนางค่อนข้างคล้ำ ขาเต็มไปด้วยตุ่มขนเล็กๆ นางเคยลองใช้ตำรับลับผิวสวยต่างๆ มาหมดแล้ว ก็ยังไม่สามารถมีผิวขาวกระจ่างใสดั่งซู่เหยาได้
ก่อนหน้านี้นางอิจฉาแทบตาย บัดนี้กลับปลงตกแล้ว
ผิวขาวนวลมีประโยชน์อันใด เมื่อถึงคราวต้องเสียเนื้อไปชิ้นหนึ่ง จะอยู่รอดหรือไม่ก็ยากจะกล่าว ต่อให้รอดชีวิตมาได้ด้วยโชค ภายภาคหน้าแต่งออกเรือนไป ก็ยากจะไม่ถูกรังเกียจ
บุรุษย่อมไม่ชอบเรียวขาอันขรุขระเป็นหลุมบ่อ
สีหน้าซูหมิงจูเผยแววสะใจที่แผนชั่วสำเร็จอีกครั้ง
ซู่เหยาค่อยๆ เลิกกระโปรงขึ้นจนสุด แต่กลับเห็นว่าต้นขาด้านในเต็มไปด้วยผื่นแดงมากมาย
ซู่เหยาใช้มือนวดเบาๆ "ไม่ทราบว่าหมอหญิงจะรักษาผื่นคันได้หรือไม่ เมื่อไม่กี่วันมานี้ ร่างกายข้าผุดผื่นแดงขึ้น คันจนทนแทบไม่ไหว"
ว่าแล้วก็เลิกแขนเสื้อขึ้น แขนช่วงล่างก็เต็มไปด้วยผื่นแดงเช่นกัน
หมอหญิงก้าวเข้าไปตรวจอย่างละเอียด หลังตรวจดูและซักถามแล้ว จึงเอ่ยว่า "ผื่นแดงบนกายคุณหนูใหญ่เหล่านี้ ดูเหมือนถูกแมลงพิษกัด"
ซู่เหยาสีหน้าเป็นกังวล "แมลงพิษ? มาจากไหนหรือ?"
ชิวซวงกล่าว "คุณหนูใหญ่ คาดว่าคงเป็นเพราะต้องคลุกคลีกับบุปผาชาติดอกหญ้าทุกวันเจ้าค่ะ บุปผาบางชนิดก็เพิ่งขุดมาจากป่าลึก ไม่รู้ว่ามีแมลงพิษอะไรติดมาบ้าง"