วันลี่ชิว ถังหว่านซินมาเยือนถึงจวน พร้อมลูกท้อฤดูใบไม้ร่วง
ฮูหยินตระกูลถังเป็นชาวเจียงหนาน ที่เจียงหนานมีธรรมเนียมวันลี่ชิวต้องกินลูกท้อฤดูใบไม้ร่วง เก็บเมล็ดที่กินเหลือไว้ พอวันตรุษจีนก็นำไปเผา จะช่วยให้ตลอดทั้งปีปลอดโรคไร้ภัย
"ซู่เหยา ข้าตั้งใจเลือกสรรลูกท้อฤดูใบไม้ร่วงลูกโตสีแดงสดมาให้เจ้าหลายลูก กินแล้วรับประกันทั้งปีไม่เจ็บไม่ป่วย"
ซู่เหยาสั่งคนนำลูกท้อไป ล้างมาสองลูก หั่นใส่จานยกมา "อากาศร้อนเพียงนี้ เหตุใดต้องมาเองด้วยเล่า ให้พ่อบ้านเอามาให้ก็ง่ายดายกว่าไม่ใช่หรือ"
ถังหว่านซินกับซูหมิงเพ่ยเคยมีสัญญาหมั้นหมาย พอยกเลิกแล้ว ยิ่งต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา
ถังหว่านซินเม้มริมฝีปาก ในแววตาวาววับด้วยไฟซุบซิบอันลุกโชน
นางกระซิบข้างหูซู่เหยา "ได้ยินว่าโหวฝูเวยหย่วนเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้น?"
ซู่เหยายิ้มเม้มปาก "โหวฝูเวยหย่วนมีเรื่องใหญ่ตั้งหลายเรื่อง ไม่รู้ว่าหว่านซินอยากฟังเรื่องใด"
ถังหว่านซินยกถ้วยชา จิบพอเป็นพิธี "ได้ยินว่าซื่อจื่อเป็นหมัน? จริงหรือเท็จ"
"จริง" ซู่เหยาพยักหน้า
ชาติก่อน ถังหว่านซินเพื่อให้ตั้งครรภ์ ต้องดื่มยาขมไปมากมาย
ยาที่หมอหลวงจ่ายก็ดี ยาที่แพทย์เร่ร่อนในยุทธภพจ่ายก็ดี ทุกวันไม่มีเว้นวันละสามถ้วยใหญ่ ดื่มจนหน้าตาซีดเซียวเหลืองคล้ำ
ยาหมอหลวงนับว่ายังดี ล้วนเป็นยาบำรุงให้เลือดลมปรองดอง ส่วนยาหมอเถื่อนตามยุทธภพนั้นเปิดมาร้อยแปดพันอย่าง ทั้งน้ำไร้ราก หนังคางคก ดินเซียน ดินหน้าบ้านแม่ม่ายผสมไปกับเลือดระดู...
แรกเริ่มนางดื่มไม่ลง พอเห็นยาก็อ้วกแตก
ครั้นหลัง หลั่งน้ำตาคลอเคล้าดื่ม
หว่านซื่อทำทีเป็นเมตตา แต่ลับหลังรังแกถังหว่านซินทุกวัน ยังให้นางเปลือยกายหนึ่งคืน ในคืนเดือนเพ็ญต้องกอดต้นเฉาไว้ทั้งคืน